Псалмы 34

1

Псальма Давідава. Заступіся, Госпадзе, перад тымі, хто судзіцца са мною, зваюй тых, хто ваюе мяне;

2

вазьмі шчыт і латы, і ўстань на дапамогу мне;

3

агалі меч, і заступі дарогу тым, што гоняць мяне; скажы душы маёй: Я — ратунак твой!

4

Хай пасаромяцца і паганьбуюцца тыя, хто цікуе душу маю, хай адступяцца і пакрыюцца ганьбаю тыя, хто шкоду мне намышляе;

5

хай будуць яны, як пыл на ветры, і анёл Гасподні хай праганяе іх.

6

Хай будзе шлях іхні цёмны і коўзкі, і анёл Гасподні няхай гоніць іх,

7

бо яны бязь віны схавалі мне яму — сетку сваю; выкапалі яе на бязьвінную душу маю!

8

Хай спадзе на яго пагібель нянаджаная, і сетка ягоная, якую ён схаваў на мяне, хай яго самога і ўловіць; хай у яе і ўпадзе на пропадзь сваю.

9

А душа мая зарадуецца ў Госпадзе; усьцешыцца збавеньнем ад Яго.

10

Усе косткі мае скажуць: "Госпадзе! хто да Цябе падобны? Ты ратуеш слабога ад дужага, беднага і ўбогага ад зьдзірцы ягонага?"

11

Паўсталі на мяне сьведкі няправедныя: чаго я ня ведаю, — выпытваюць у мяне;

12

плацяць мне злом за дабро, сіроцтвам душы маёй.

13

А як былі хварэлі яны, я апранаўся ў вярэту, душу маю таміў пастом, і малітва мая вярталася ў нетру маю.

14

Я рабіў, быццам сябру, як брату майму; я хадзіў смутны, панурыўшы голаў, як бы аплакваючы маці.

15

А калі я спатыкаўся, яны радаваліся і зьбіраліся; зьбіраліся агуднікі супроць мяне, ня ведаю завошта, ганілі мяне, і не пераставалі;

16

з крывадушнымі пакепнікамі скрыгаталі на мяне зубамі сваімі.

17

Госпадзе! ці доўга будзеш глядзець на гэта? Адвядзі душу маю ад злачынстваў іхніх, ад ільвоў — самотную душу маю!

18

Я праслаўлю Цябе на сходзе вялікім, сярод процьмы народу ўсхвалю Цябе,

19

каб не збыткавалі зь мяне тыя, што ваявалі супроць мяне несправядліва, і не перамігваліся вачыма тыя, што ненавідзяць мяне бязьвіннага;

20

бо не за мір прамаўляюць яны, а супроць мірных на землях плятуць аблудныя намыслы;

21

разьзьяўляюць на мяне вусны свае; кажуць: "добра! добра! бачыла наша вока".

22

Ты бачыў, Госпадзе, не змаўчы; Госпадзе! не аддаляйся ад мяне.

23

Устань, прачніся на суд мой, на цяжбіну маю, Божа мой і Госпадзе мой!

24

Судзі мяне па праўдзе Тваёй, Госпадзе, Божа мой, і хай ня радуюцца яны празь мяне;

25

хай ня кажуць у сэрцы сваім: "добра! добра!, нам да душы!" Хай ня кажуць: "мы праглынулі яго".

26

Няхай пасаромяцца і паганьбуюцца ўсе, хто радуецца зь няшчасьця майго; хай убяруцца ў сорам і ганьбу, хай фанабэрацца над мною.

27

Няхай радуюцца і весяляцца, хто маёй слушнасьці прагне, і няхай кажуць заўсёды: "хай праславіцца Гасподзь, Які зычыць міру рабу Свайму!"

28

І язык мой будзе абвяшчаць Тваю праўду і хвалу Табе дзень у дзень.