Псалмы 105

1

Алілуя. Слаўце Госпада, бо Ён добры, бо навечна ласка Ягоная.

2

Хто выкажа магутнасьць Госпада, хто абвесьціць усю славу Ягоную?

3

Дабрашчасныя — хто трымаецца права, хто чыніць па праўдзе ва ўсякі час!

4

Спамяні пра мяне, Госпадзе, у зычлівасьці да народу Твайго; наведай мяне ратаваньнем Тваім,

5

каб угледзеў я дабрадзенства выбранцаў Тваіх, каб радаваўся я радасьцю народу Твайго, каб хваліўся я спадчынаю Тваёю.

6

Зграшылі мы з бацькамі нашымі, учынілі бяспраўе, скрывілі праўду.

7

Бацькі нашыя ў Егіпце не зразумелі цудаў Тваіх, не памяталі безьлічы міласьцяў Тваіх і ўзбунтаваліся каля мора, Чэрмнага мора.

8

Але Ён уратаваў іх дзеля імя Свайго, каб паказаць магутнасьць Сваю.

9

Грозна прамовіў мору Чэрмнаму, і яно высахла; і правёў іх прадоньнем, як па сухім;

10

і ўратаваў іх ад рукі ненавісьніка і выбавіў іх ад рукі ворага.

11

Воды накрылі ворагаў іхніх; ніводнага зь іх не засталося.

12

І паверылі яны словам Ягоным, і пасьпявалі славу Яму.

13

Але неўзабаве забылі дзеі Ягоныя, не дачакаліся Ягонага пажаданьня:

14

і загарэліся ў пустыні пажадай, і спакусілі Бога ў бязьлюднай.

15

І Ён выканаў іхнюю просьбу, але паслаў на іх душы пошасьць.

16

І пазайздросьцілі ў табары Майсею і Аарону, сьвятому Гасподняму.

17

Раскалолася зямля, і паглынула Датана, і накрыла Ааронавую зборню.

18

І загарэўся вагонь на зборні іхняй, полымя папаліла бязбожных.

19

Зрабілі цяля каля Харыва, і пакланіліся ідалу;

20

і памянялі славу сваю на выяву вала, які есьць траву.

21

Забыліся Бога, Збаўцу свайго, Які велічнае ў Егіпце ўчыніў,

22

дзівоснае ў зямлі Хамавай, страшэннае каля Чэрмнага мора.

23

І хацеў вынішчыць іх, калі б Майсей, выбранец Ягоны, ня стаў прад Ім у расколіне, каб адвесьці ятру Ягоную, не пагубіць іх.

24

І пагардзілі яны зямлёю жаданаю, ня верылі слову Ягонаму;

25

і наракалі ў палатках сваіх, ня слухаліся голасу Гасподняга.

26

І падняў Ён руку Сваю на іх, каб зубожыць іх у пустыні,

27

і зубожыць іхні род сярод народаў і расьсеяць іх па зямлі.

28

Яны прыляпіліся да Ваалфэгора, і елі ахвяры бяздушным,

29

і разгневалі Бога сваімі ўчынкамі, і напала пошасьць на іх.

30

І паўстаў Фінээс, і ўчыніў суд, — і спынілася пошасьць

31

І залічана гэта яму ў праведнасьць на векі вечныя з роду ў род.

32

І ўгневалі Бога каля водаў Мэрывы, і Майсей пацярпеў за іх,

33

бо засмуцілі яны дух ягоны, і ён паграшыў вуснамі сваімі.

34

Ня вынішчылі народаў, пра якія сказаў ім Гасподзь;

35

а зьмяшаліся зь язычнікамі, і навучыліся дзеяў іхніх;

36

служылі ідалам іхнім, якія былі ім сеткаю,

37

і прыносілі сыноў сваіх і дачок сваіх у ахвяру дэманам;

38

пралівалі кроў бязьвінную, кроў сыноў сваіх і дочак сваіх, якіх прыносілі ў ахвяру ідалам Ханаанскім, — і зьнячысьцілася зямля крывёю;

39

зьнячышчалі сябе дзеямі сваімі і распусьнічалі ўчынкамі сваімі.

40

І запалаў гнеў Гасподні на народ Ягоны, і пагрэбаваў Ён спадчынай Сваёю

41

і перадаў іх у рукі язычнікам, і ненавісьнікі іх завалодалі імі.

42

Ворагі іхнія ўціскалі іх, і яны ўпакорваліся пад рукою іхняю.

43

Шмат разоў Ён іх вызваляў; а яны немарасьціліся прад Ім, і прыніжаліся за беззаконьне сваё.

44

Але Ён зважаў на іх смутак, калі чуў іхнія енкі,

45

і прыгадваў запавет Свой зь імі, і раскайваўся ў многіх міласьцях Сваіх,

46

і абуджаў спагаду да іх ва ўсіх, хто іх браў у палон.

47

Ратуй нас, Госпадзе, Божа наш, зьбяры нас спаміж народаў, каб мы славілі сьвятое імя Тваё, хваліліся Тваёю славаю.

48

Дабраславёны Гасподзь, Бог Ізраілеў, спрадвеку і навечна! І хай скажа ўвесь народ: амін! Алілуя!