Псалмы 103

1

Псальма Давідава пра стварэньне сьвету. Дабраславі, душа мая, Госпада! Госпадзе, Божа мой! Ты дзівосна вялікі. Ты ўбраны ў славу і ў веліч,

2

Ты ўбіраешся ў сьвятло, як у шаты, прасьціраеш нябёсы, як заслону,

3

ладзіш над водамі вышынныя харомы Твае, робіш хмары Твае калясьніцаю, крочыш на крылах ветру.

4

Ты творыш анёлаў Тваіх з духаў, слуг Тваіх — з вагню палымянага.

5

Ты паставіў зямлю на цьвёрдых асновах: не пахісьнецца яна векавечна.

6

Безданьню, як вопраткаю, накрыў Ты яе; на горах воды стаяць.

7

Ад пагрозы Тваёй уцякаюць яны, ад голасу грому Твайго пабеглі яны;

8

узыходзяць на горы, сыходзяць у даліны, на месца, якое Ты ім назначыў.

9

Ты паклаў мяжу, якой не пяройдуць, і ня вернуцца зямлю пакрыць.

10

Ты паслаў крыніцы ў даліны; паміж гор цякуць воды,

11

пояць усіх зьвяроў польных; дзікія аслы спатольваюць смагу сваю.

12

Каля іх жывуць птушкі нябесныя, з гольля падаюць галасы.

13

Ты напойваеш горы з вышыняў Тваіх, плёнам дзеяў Тваіх зямля насычаецца.

14

Ты росьціш быдлу траву, і зеляніну на спажытак чалавеку, каб ежу зь зямлі здабываў,

15

і віно, якое вяселіць сэрца чалавеку, і алей, ад якога блішчыць твар ягоны, і хлеб, які мацуе сэрца чалавеку.

16

Насычаюцца дрэвы Госпада, кедры Ліванскія, якія Ён пасадзіў;

17

на іх гняздуюцца птушкі: яліны — пад гняздо буслам,

18

высокія горы — сарнам; каменныя скалы — сховы зайцам.

19

Ён стварыў месяц на азначэньне часу; сонца ведае свой захад.

20

Ты прасьціраеш цемру, і бывае ноч: уначы бадзяюцца ўсе лясныя зьвяры;

21

ільвы, якія рыкаюць па здабычы і просяць у Бога ежы сабе.

22

Устае сонца, і яны зьбіраюцца і кладуцца ў свае логвішчы;

23

выходзіць чалавек на дзеі свае і на працу сваю да вечара.

24

Як многа дзеяў Тваіх, Госпадзе! Усё стварыў Ты мудра; зямля поўная твораў Тваіх.

25

Гэта мора — вялікае і шырокае: там паўзуны, якім ліку няма, жывёлы малыя і вялікія;

26

там плаваюць караблі, там гэты левіяфан, якога Ты стварыў гуляць у ім.

27

Усе яны ад Цябе чакаюць, каб Ты даў ім ежу сваечасова.

28

Даеш ім — прымаюць; адкрываеш далоню Тваю — насычаюцца дабром;

29

схаваеш аблічча Тваё — палохаюцца; забіраеш у іх дух — паміраюць, і ў пыл свой вяртаюцца.

30

пашлеш дух Твой — ствараюцца, і Ты абнаўляеш улоньне зямлі.

31

Хай будзе Госпаду слава навечна; хай радуецца Гасподзь дзеямі Сваімі.

32

Паглядзіць на зямлю, і яна трасецца; дакранецца да гор, і дымяцца.

33

Буду сьпяваць Госпаду ўсё жыцьцё маё, буду сьпяваць Богу майму, пакуль я ёсьць.

34

Хай Яму паспрыяе песьня мая; буду радавацца ў Госпадзе.

35

Хай зьнікнуць грэшнікі зь зямлі, і бязбожных хай болей ня будзе. Дабраславі, душа мая, Госпада! Алілуя!