Ёва 41

1

Марная надзея: ці не ўпадзеш ад аднаго позірку ягонага?

2

Няма такога адважніка, які асьмеліўся б патрывожыць яго; хто ж можа ўстояць прад Маім абліччам?

3

Хто апярэдзіў Мяне, каб Я даваў яму? пад усім небам усё Маё.

4

Ня змоўчу пра чэлесы ягоныя, пра сілу і прыгожую суразьмернасьць іх.

5

Хто можа адхінуць верх вопраткі ягонай, хто падыдзе да двайных сківіцаў ягоных?

6

Хто можа адчыніць дзьверы твару ягонага? кола зубоў ягоных — жудасьць;

7

моцныя шчыты яго — цудота: яны змацаваныя як бы цьвёрдаю пячаткаю;

8

адзін да аднаго дакранаюцца блізка, так што і паветра не праходзіць паміж імі;

9

адзін з адным ляжаць шчыльна, счапіліся і не размыкаюцца.

10

Ад яго чханьня паказваецца сьвятло; вочы ў яго як вейкі зары;

11

з пашчы ягонай выходзяць агнявікі, выскокваюць вогненныя іскры;

12

з ноздраў ягоных выходзіць дым, як з раскіпелага горшчыка альбо катла.

13

Дыханьне яго распаляе вугольле, з пашчы яго шугае полымя.

14

На шыі ў яго жыве сіла, і перад ім бяжыць жах.

15

Мясістыя часткі цела ягонага спалучаны між сабою цьвёрда, не здрыгануцца.

16

Сэрца ў яго цьвёрдае, як камень, і жорсткае, як ніжні жарон.

17

Калі ён падымаецца, дужыя ў страху, зусім губляюцца ад жаху.

18

Меч, які крануўся яго, ня ўстоіць, ні кап’ё, ні дзіда, ні латы.

19

Жалеза ён мае за салому, медзь — за гнілое дрэва.

20

Дачка лука не паверне яго наўцёкі; прашчавыя камяні ператвараюцца для яго ў плеўкі.

21

Булава лічыцца ў яго за саломіну; са сьвісту дзіды ён сьмяецца.

22

Пад ім вострыя камяні, і ён на вострых камянях ляжыць у гразі.

23

Ён кіпяціць багну, як кацёл, і мора перавтварае ў кіпучую мазь;

24

пакідае за сабою сьветлую сьцежку; бездань здаецца сівізнай.

25

Няма на зямлі падобнага на яго: ён створаны бясстрашным;

26

на ўсё высокае глядзіць адважна; ён цар над усімі сынамі ганарлівасьці.