Ёва 32

1

Калі тыя трое мужоў перасталі адказваць Ёву, бо ён быў слушны ў вачах сваіх,

2

тады загарэўся гнеў Эліуя, сына Варахіілавага, Вузіцяніна з племя Рамавага: загарэўся гнеў ягоны на Ёва за тое, што ён апраўдваў сябе больш, чым Бога,

3

а на трох сяброў ягоных загарэўся гнеў ягоны за тое, што яны не знайшлі што адказаць, а тым часам вінавацілі Ёва.

4

Эліуй чакаў, пакуль Ёў гаварыў, бо яны гадамі былі старэйшыя за яго.

5

Калі ж Эліуй убачыў, што няма адказу ў вуснах тых трох мужоў, тады загарэўся гнеў ягоны.

6

І адказваў Эліуй, сын Варахіілаў, Вузіцянін, і сказаў: я малады гадамі, а вы — старцы; таму я нясьмеліўся і баяўся казаць вам, што думаю.

7

Я гаварыў сам сабе: няхай гавораць дні, і мнагалецьце навучае мудрасьці.

8

Але дух у чалавеку і дыханьне Ўсеўладнага дае яму разуменьне.

9

Не шматгадовыя толькі мудрыя, і не старыя разумеюць праўду.

10

Таму я кажу: выслухайце мяне, абвяшчу вам сваю думку і я.

11

Вось, я чакаў слоў вашых, услухоўваўся ў меркаваньні вашыя, пакуль вы прыдумлялі, што сказаць.

12

Я пільна глядзеў на вас, ніхто з вас не выкрывае Ёва і не адказвае на словы яго.

13

скажэце: мы знайшлі мудрасьць: Бог абвергне яго, а не чалавек.

14

Калі б ён зьвяртаў словы да мяне, дык я ня вашымі словамі адказваў бы яму.

15

Спалохаліся, не адказваюць болей: перасталі гаварыць.

16

І як я чакаў, а яны ня кажуць, спыніліся і не адказваюць болей,

17

дык і я адкажу ад сябе, абвяшчу сваю думку і я.

18

Бо я поўны словамі, і дух ува мне цісьне мяне.

19

Вось, нутрына мая, як віно неадчыненае: яна гатовая прарвацца, нібы новыя мяхі.

20

Пагавару, і палегчае мне; адкрыю вусны мае і адкажу.

21

На твар чалавека глядзець ня буду і ніякаму чалавеку лісьлівіць ня буду,

22

бо я ня ўмею ліслівіць: цяпер забі мяне, Творца мой.