Ёва 29

1

І гаварыў далей Ёў слова сваё і сказаў:

2

о, калі б я быў, як у ранейшыя месяцы, як у тыя дні, калі Бог асланяў мяне,

3

калі сьвяцільня Ягоная сьвяціла над галавою маёю, і я пры сьвятле Ягоным хадзіў у цемры;

4

як быў я ў дні маладосьці маёй, калі ласка Божая была над намётам маім,

5

калі яшчэ Ўсеўладны быў са мною, і дзеці мае вакол мяне,

6

калі шляхі мае абмываліся малаком і скала крынічыла мне ручаі алею!

7

Калі я выходзіў да брамы горада і на плошчы ставіў седзішча сваё,

8

хлопцы, убачыўшы мяне, хаваліся, а старыя ўставалі і стаялі;

9

князі ўстрымліваліся ад прамовы і пальцы клалі на вусны свае;

10

голас знакамітых змаўкаў, і язык у іх прыліпаў да паднябеньня іхняга.

11

Вуха, якое чула мяне, улешчвала мяне; вока, якое бачыла, хваліла мяне,

12

бо я ратаваў пакутніка, які енчыў, і сірату бездапаможнага.

13

Дабраславеньне таго, хто гінуў, прыходзіла на мяне, і сэрцу ўдавы прыносіў я радасьць.

14

Я апрануўся ў праўду, і суд мой апранаў мяне як мантыя і турбан.

15

Я быў вачыма сьляпому і нагамі кульгаваму;

16

бацькам быў я ўбогім і цяжбіну, якое я ня ведаў, разьбіраў уважліва.

17

Крышыў я беззаконнаму сківіцы і з зубоў ягоных вырываў крадзенае.

18

І казаў я: у гнязьдзе маім сканаю, і дзён маіх будзе многа, як пяску;

19

корань мой адкрыты вадзе, і раса начуе на вецьці маім;

20

слава мая ня старыцца, лук мой моцны ў руцэ маёй.

21

Уважалі мне і чакалі, і маўчалі пры радзе маёй.

22

Пасьля слоў маіх ужо не разважалі; мова мая капала на іх.

23

Чакалі мяне, як дажджу, і, як дажджу позьняму, разьзяўлялі вусны свае.

24

Бывала, усьміхнуся ім, — яны ня вераць; і сьвятла твару майго яны не азмрочвалі.

25

Я назначаў шляхі ім і сядзеў на чале і жыў як цар у коле вояў, як суцешнік заплаканых.