Ёва 17

1

Дыханьне маё аслабла; дні мае згасаюць; магілы перад мною.

2

Калі б не пакепнікі іхнія, дык і ў спрэчках іхніх вока маё заставалася б спакойнае.

3

Заступіся, паручыся Сам за мяне прад Сабою! інакш хто паручыцца за мяне?

4

Бо Ты зачыніў сэрца іхняе ад разуменьня, і таму не даеш перамагчы ім.

5

Хто асуджае сяброў сваіх на здабычу, у дзяцей таго вочы растануць.

6

Ён зрабіў мяне прыпавесьцю ў народе і пасьмешышчам у яго.

7

Замглілася ад гароты вока маё, і ўсе чэлесы мае, як цень.

8

Моцна зьдзівяцца з гэтага праведныя, і невінаваты абурыцца з крывадушніка.

9

Але праведны будзе моцна трымацца шляху свайго, і чысты рукамі будзе болей і болей мацавацца.

10

Выступайце, усе вы, і падыдзеце; не знайду я мудрага сярод вас.

11

Дні мае прайшлі; думы мае — здабытак сэрца майго — разьбітыя.

12

А яны ноч хочуць ператварыць у дзень, сьвятло наблізіць да твару цемры.

13

Калі б я і пачаў чакаць, дык апраметная дом мой; у цемры пасьцялю я пасьцель сваю;

14

магіле скажу: ты за бацьку мне, чарвяку: ты маці мая і сястра мая.

15

Дзе ж пасьля гэтага надзея мая? і чаканае мною хто пабачыць?

16

У апраметную сыдзе яна і будзе спачываць са мною ў пыле.