Ёва 16

1

І адказваў Ёў і сказаў:

2

Чуў я шмат такога; нікчэмныя суцешнікі ўсе вы!

3

Ці будзе канец ветраным словам? і што схіліла цябе так адказваць?

4

І я мог бы гэтак сама сказаць, як вы, калі б душа вашая была на месцы маёй; узбурваўся б на вас словамі і ківаў бы на вас галавою маёю;

5

мацаваў бы вас языком маім і рухам губоў суцяшаў бы.

6

Ці кажу я, не спатольваецца скруха мая; ці перастаю, што адыходзіць ад мяне?

7

Але сёньня Ён стаміў мяне. Ты разбурыў усю сям’ю маю,

8

Ты пакрыў мяне маршчынамі ў сьведчаньне супроць мяне; паўстае на мяне зморанасьць мая, у твар дакарае мяне.

9

Гнеў Ягоны турзае і варагуе супроць мяне, скрыгоча на мяне зубамі сваімі; непрыяцель мой вострыць на мяне вочы свае.

10

Разьзявілі на мяне пашчу сваю; лаючыся б’юць мяне па шчоках; усе змовіліся супроць мяне.

11

Аддаў мяне Бог беззаконьніку і ў рукі бязбожных кінуў мяне.

12

Я быў спакойны, але Ён патрэс мяне; узяў мяне за шыю і пабіў мяне і паставіў мяне конам Сабе.

13

Абступілі мяне стралкі Ягоныя; Ён расьсякае вантробы мае і ня літуе, выліў на зямлю жоўць маю,

14

прабівае ўва мне праломіну за праломінай, бяжыць на мяне, як воін.

15

Вярэту пашыў я на скуру маю і ў пыл паклаў галаву маю.

16

Твар мой пачырванеў ад плачу, і на павеках маіх цень сьмерці,

17

пры ўсім тым, што няма рабунку на руках маіх, і малітва мая чыстая.

18

Зямля! не закрый маёй крыві, і хай ня будзе месца енку майму.

19

І сёньня вось на нябёсах Сьведка мой, і Заступнік мой у вышынях!

20

Красамоўныя сябры мае! Да Бога сьлёзіцца вока маё.

21

О, калі б чалавек мог спаборнічаць з Богам, як сын чалавечы з блізкім сваім!

22

Бо гадам маім прыходзіць канец, і я адыходжу ў дарогу незваротную.