Dhiata e Vjetër
Dhiata e Re
Shqiptare Bibla 1884
← 136

Psalmet 137

138 →
1

Atje, pranë lumenjve të Babilonisë, rrinim ulur dhe qanim, duke kujtuar Sionin;

2

mbi shelgjet e kësaj toke kishim varur qestet tona.

3

Atje, ata që na kishin çuar në robëri, na kërkonin fjalët e një kënge, po, ata që na shtypnin kërkonin këngë gëzimi, duke thënë: "Na këndoni një këngë të Sionit".

4

Si mund të këndonim këngët e Zotit në një vend të huaj?

5

Në rast se të harroj ty, o Jeruzalem, e harroftë dora ime e djathtë çdo shkathtësi;

6

m'u lidhtë gjuha me qiellzën, në rast se nuk të kujtoj ty, në rast se nuk e vë Jeruzalemin përmbi gëzimin tim më të madh.

7

Mbaji mënd, o Zot, bijtë e Edomit, që ditën e Jeruzalemit thonin: "Shkatërrojini, shkatërrojini që nga themelet".

8

O bijë e Babilonisë, që duhet të shkatërrohesh, lum ai që do ta lajë të keqen që na ke bërë!

9

Lum ai që merr foshnjët e tua dhe i përplas kundër shkëmbit!

Albanian Bible 1884
Public Domain 1884