Dhiata e Vjetër
Dhiata e Re
Shqiptare Bibla 1884
← 21

2 Samueli 22

23 →
1

Davidi i drejtoi Zotit fjalët e këtij kantiku ditën që Zoti e çliroi nga duart e të gjithë armiqve të tij dhe nga dora e Saulit. Ai tha:

2

"Zoti është fortesa ime, kalaja ime dhe çlirimtari im,

3

Perëndia im, shkëmbi në të cilin strehohem, mburoja ime, fuqia e shpëtimit tim, strehimi im i lartë, streha ime. O shpëtimtari im, ti më shpëton nga dhuna!

4

Unë i kërkoj ndihmë Zotit që meriton të lavdërohet, dhe kështu më shpëtoi nga duart e armiqve të mi.

5

Valët e vdekjes më kishin rrethuar dhe përrenjtë e shkatërrimit më kishin tmerruar.

6

Dhimbjet e Sheolit më kishin zënë dhe lakun e vdekjes e kisha para syve.

7

Në ankthin tim i kërkova ndihmë Zotit dhe i klitha Perëndisë tim. Ai e dëgjoi zërin tim nga tempulli ku ndodhej dhe klithma ime arriti në veshët e tij.

8

Atëherë toka u trondit dhe u drodh, themelet e qiejve u lëkundën dhe u shkundën, sepse ai ishte tërë zemërim.

9

Një tym ngjitej nga fejzat e hundës së tij dhe një zjarr përvëlues i dilte nga goja; prej tij dilnin thëngjij.

10

Ai i uli qiejtë dhe zbriti me një mjegull të dendur poshtë këmbëve të tij.

11

Ai rrinte kaluar mbi një kerubin, fluturonte dhe dukej mbi flatrat e erës.

12

Si shatorre rreth vetes kishte vënë terrin, errësirën e ujërave dhe retë e dendura të qiellit.

13

Nga shkëlqimi që i priste dilnin thëngjij.

14

Zoti gjëmoi në qiejt dhe Më i Larti bëri të dëgjohet zëri i tij.

15

Hodhi shigjeta dhe shpërndau armiqtë, hodhi shigjetat e tij dhe i shpërndau.

16

Atëherë doli shtrati i detit dhe themelet e botës u zbuluan, me qortimin e Zotit, me erën që shfrynë, fejzat e hundës së tij.

17

Ai nga lart shtriu dorën dhe më kapi, më nxori nga ujërat e mëdha.

18

Më çliroi nga armiku im i fuqishëm dhe nga ata që më urrenin, sepse ishin më të fortë se unë

19

Ata ishin ngritur kundër meje ditën e mjerimit tim, por Zoti qe përkrahësi im,

20

ai më çoi larg tyre; ai më shpëtoi sepse i pëlqej.

21

Zoti më ka shpërblyer simbas së drejtës sime dhe më ka dhënë simbas pastërtisë së duarve të mia,

22

sepse kam ndjekur rrugët e Zotit dhe nuk jam larguar pabesisht nga Perëndia im.

23

Sepse kam mbajtur para vetes të gjitha ligjet e tij dhe nuk jam larguar nga statutet e tij.

24

Kam qenë i ndershëm me të dhe i jam ruajtur paudhësisë.

25

Prandaj Zoti më ka dhënë simbas së drejtës sime, simbas pastërtisë sime përpara syve të tij.

26

Ti tregohesh i mëshirshëm me njeriun e përshpirtshëm dhe i drejtë me njeriun e drejtë;

27

ti tregohesh i pastër me njeriun e pastër dhe dinak me njeriun e çoroditur.

28

Ti shpëton njerëzit e hidhëruar, por shikimi yt ndalet mbi kryelartët për t'i ulur.

29

Po, ti je drita ime, o Zot; Zoti ndriçon terrin tim.

30

Me ty mund të sulmoj një grup, me Perëndinë tim mund të kapërcej një mur.

31

Rruga e Zotit është e përsosur; fjala e Zotit është purifikuar me zjarrin. Ai është mburoja e të gjithë atyre që kanë shpresë tek ai.

32

Në fakt kush është Perëndi përveç Zotit? Dhe kush është Kalaja përveç Perëndisë tonë?

33

Zoti është kalaja ime e fuqishme, ai e bën të përsosur rrugën time.

34

Ai i bën këmbët e mia si ato të drerit dhe më bën të mbahem mirë në vendet e mia të larta.

35

Ai i mëson duart e mia për betejë dhe krahët e mia mund të tendosin një hark prej bronzi.

36

Ti më ke dhënë edhe mburojën e shpëtimit tënd dhe mirësia jote më ka bërë të madh.

37

Ti i ke zgjedhur hapat e mia dhe këmbët e mia nuk kanë ngurruar në këtë rast.

38

Unë i kam ndjekur armiqtë e mi dhe i kam shkatërruar, nuk jam kthyer prapa para se t'i shfarosja.

39

I kam shkatërruar dhe shtypur, dhe ata nuk kanë mundur më të ngrihen kundër meje; ata kanë rënë nën këmbët e mia.

40

Ti më ke dhënë forcë në betejë, dhe bëre që të më përulen ata që ngriheshin kundër meje;

41

bëre që të më kthenin kurrizin armiqtë e mi përpara meje, dhe unë zhduka ata që më urrenin.

42

Ata shikuan, por nuk pati njeri që t'i shpëtonte; i klithën Zotit, por ai nuk iu përgjigj atyre.

43

Unë i thërmova si pluhuri i tokës, i copëtova dhe i shkela si balta e rrugëve.

44

Ti më ke çliruar nga mosmarrëveshjet e popullit tim, më ke ruajtur si udhëheqës i kombeve; një popull që nuk e njihja më ka shërbyer.

45

Bijtë e të huajve më nënshtrohen mua; sa më dëgjojnë, më binden.

46

Bijtë e të huajve kanë humbur guximin, kanë dalë duke u dridhur nga fortesat e tyre.

47

Rroftë Zoti! Qoftë e bekuar Fortesa ime! U lartësoftë në qiell Perëndia, Fortesa e shpëtimit tim!

48

Éshtë Perëndia që hakmerret për mua, që më nënshtron popujt,

49

dhe më liron nga armiqtë e mi. Ti më larton mbi ata që ngrihen kundër meje dhe më çliron nga njeriu i furishëm.

50

Prandaj, o Zot, do të të kremtoj midis kombeve dhe do të këndojë lavdinë e emrit tënd.

51

Lirime të mëdha i siguron mbretit të tij, sillet dashamirës me të vajosurin, me Davidin dhe me pasardhësit e tij përjetë".

Albanian Bible 1884
Public Domain 1884