کتاب مقدس در یک سال
ژانویه ۲۰


پيدايش ۱:۱-۳۱
۱. در ابتدا خدا آسمان ها و زمین را آفرید.
۲. زمین خالی و بدون شکل بود. همه جا آب بود و تاریکی آنرا پوشانیده بود و روح خدا بر روی آبها حرکت می کرد.
۳. خدا فرمود: «روشنی بشود» و روشنی شد.
۴. خدا دید که روشنی نیکوست و روشنی را از تاریکی جدا کرد.
۵. خدا روشنی را روز و تاریکی را شب نام گذاشت. شب گذشت و صبح شد. این بود روز اول.
۶. خدا فرمود: «فضا ساخته شود تا آبها را از یکدیگر جدا کند.»
۷. خدا فضا را ساخت و آب های زیر فضا را از آب های بالای فضا جدا کرد.
۸. خدا فضا را آسمان نامید. شب گذشت و صبح شد. این بود روز دوم.
۹. خدا فرمود: «آب های زیر آسمان در یک جا جمع شوند تا خشکه ظاهر گردد» و چنان شد.
۱۰. خدا خشکه را زمین نامید و آبها را که در یک جا جمع شده بودند بحر نام گذاشت. خدا دید که آنچه انجام شده بود نیکوست.
۱۱. سپس خدا فرمود: «زمین همه نوع نبات برویاند. نباتاتی که غلات و حبوبات بیاورند و نباتاتی که میوه بار آورند» و چنین شد.
۱۲. پس زمین همه نوع نبات رویانید و خدا دید که آنچه بوجود آمده بود نیکوست.
۱۳. شب گذشت و صبح شد. این بود روز سوم.
۱۴. بعد از آن خدا فرمود: «اجسام نورانی در آسمان بوجود آیند تا روز را از شب جدا کنند و روز ها، سال ها، آیات و زمان ها را نشان دهند.
۱۵. آن ها در آسمان بدرخشند تا بر زمین روشنی دهند» و چنین شد.
۱۶. پس از آن، خدا دو جسم نورانی بزرگتر ساخت، یکی آفتاب برای سلطنت در روز و یکی ماهتاب برای سلطنت در شب. همچنین ستارگان را ساخت.
۱۷. آن ها را در آسمان قرار داد تا بر زمین روشنی دهند
۱۸. و بر روز و شب سلطنت نمایند و روشنی را از تاریکی جدا کنند. خدا دید که نیکوست.
۱۹. شب گذشت و صبح شد. این بود روز چهارم.
۲۰. پس از آن خدا فرمود: «آبها از انواع حیوانات و آسمان از انواع پرندگان پُر شوند.»
۲۱. پس خدا جانداران بزرگ بحری و همۀ حیواناتی که در آب زندگی می کنند و تمام پرندگان آسمان را آفرید. خدا دید که آنچه کرده بود نیکوست.
۲۲. و همۀ آن ها را برکت داد و فرمود: «بارور و زیاد شوید و آب های بحر را پُر سازید و پرندگان در زمین زیاد شوند.»
۲۳. شب گذشت و صبح شد. این بود روز پنجم.
۲۴. بعد از آن خدا فرمود: «زمین همه نوع حیوانات بوجود آوَرَد، اهلی و وحشی، بزرگ و کوچک» و چنین شد.
۲۵. پس خدا همۀ آن ها را ساخت و دید که آنچه انجام داده بود نیکوست.
۲۶. پس از آن خدا فرمود: «حالا انسان را می سازیم. آن ها به صورت ما و به شکل ما باشند و بر ماهیان بحری و پرندگان آسمان و همۀ حیوانات، اهلی و وحشی، بزرگ و کوچک و تمام زمین حکومت کنند.»
۲۷. پس خدا انسان را به صورت خود آفرید. انسان را به صورت خدا آفرید. آن ها را زن و مرد آفرید.
۲۸. آن ها را برکت داد و فرمود: «بارور و زیاد شوید، زمین را پُر سازید و در آن تسلط نمائید. بر ماهیان و پرندگان و تمام حیوانات روی زمین حکومت کنید.»
۲۹. و خدا گفت: «هر نوع گیاهی را که غلات و حبوبات بیاورد و هر نوع درختی را که میوه بیاورد به شما دادم تا برای شما خوراک باشد.
۳۰. اما هر نوع علف سبز را برای خوراک تمام حیوانات و پرندگان آماده کرده ام.» و چنین شد.آنگاه خدا کارهای آفرینش را ملاحظه کرد و همه را از هر جهت عالی یافت. شب گذشت و صبح شد، این بود روز ششم.
۳۱. آنگاه خدا کارهای آفرینش را ملاحظه کرد و همه را از هر جهت عالی یافت. شب گذشت و صبح شد، این بود روز ششم.

پيدايش ۲:۱-۲۵
۱. به این ترتیب تمام آسمان ها و زمین کامل گردید.
۲. در روز هفتم خدا همۀ کار آفرینش را تمام کرد و از آن دست کشید.
۳. او روز هفتم را مبارک خواند و آنرا برای خود اختصاص داد، زیرا در آن روز همۀ کار آفرینش را تمام کرد و از آن دست کشید.
۴. این چگونگی آفرینش آسمان ها و زمین است.وقتی خداوند، خدا آسمان ها و زمین را ساخت،
۵. هیچ گیاه یا علف سبز در روی زمین نبود، زیرا خداوند هنوز باران در زمین نبارانیده بود و کسی نبود که در زمین زراعت کند.
۶. اما آب از زیر زمین بالا می آمد و زمین را سیراب می کرد.
۷. پس از آن خداوند، خدا مقداری خاک از زمین برداشت و از آن آدم را ساخت و در بینی او روح حیات دمید و او یک موجود زنده گردید.
۸. خداوند، خدا باغی در عدن که بطرف مشرق است درست کرد و آدم را که ساخته بود در آنجا جا داد.
۹. خداوند همه نوع درختان زیبا و میوه دار را در آن باغ رویانید و درخت زندگی و همچنین درخت شناسائی خوب و بد را در وسط باغ قرار داد.
۱۰. دریائی از عدن می گذشت و باغ را سیراب می کرد و از آنجا به چهار دریای دیگر تقسیم می شد.
۱۱. دریای اول پیشون است که سرزمین حویله را دور می زند.
۱۲. (در این سرزمین طلای خالص و عطر گران قیمت و سنگ عقیق وجود دارد.)
۱۳. دریای دوم جیحون است که سرزمین کوش را دور می زند.
۱۴. دریای سوم دجله است که از شرق آشور می گذرد، و دریای چهارم فرات است.
۱۵. سپس خداوند، خدا آدم را در باغ عدن جا داد تا در آن زراعت کند و از آن نگهداری نماید.
۱۶. خداوند به آدم فرمود: «اجازه داری از میوۀ تمام درختان باغ بخوری.
۱۷. اما هرگز از میوۀ درخت شناسائی خوب و بد نخوری، زیرا اگر از آن بخوری در همان روز می میری.»
۱۸. خداوند، خدا فرمود: «خوب نیست که آدم تنها زندگی کند. بهتر است که یک همدم مناسب برای او بسازم تا به او کمک کند.»
۱۹. پس خداوند تمام حیوانات و پرندگان را از خاک زمین ساخت و پیش آدم آورد تا ببیند آدم چه نامی بر آن ها خواهد گذاشت و هر نامی که آدم بر آن ها گذاشت همان نام آن ها شد.
۲۰. بنابرین آدم تمام پرندگان و حیوانات را نام گذاری کرد، ولی هیچ یک از آن ها همدم مناسبی برای آدم نبود که بتواند به او کمک کند.
۲۱. پس خداوند، خدا آدم را به خواب عمیقی فرو برد و وقتی او در خواب بود یکی از قبرغه هایش را گرفت و جای آنرا بهم پیوست.
۲۲. سپس از آن قبرغه زن را ساخت و او را پیش آدم آورد.
۲۳. آدم گفت:«این مثل خود من است.استخوانِ از استخوان هایم و قسمتی از بدنم.نام او زن است، زیرا از انسان گرفته شد.»
۲۴. به همین دلیل مرد پدر و مادر خود را ترک نموده با زن خود زندگی می کند و هر دو یک تن می شوند.آدم و زنش هر دو برهنه بودند، ولی احساس خجالت نمی کردند.
۲۵. آدم و زنش هر دو برهنه بودند، ولی احساس خجالت نمی کردند.

مزامير ۱:۱-۶
۱. خوشا به حال کسی که به مشورت مردمان شریر نمی رود، در راه گناهکاران نمی ایستد و با مسخره کنندگان همنشین نمی شود،
۲. بلکه میل و رغبت او در شریعت خداوند است و شب و روز در آن تفکر می کند.
۳. او مثل درختی کاشته شده در کنار جویباری است که در هر موسم میوۀ خود را می دهد، برگهایش هرگز پژمرده نمی شوند و در همه کارهای خود موفق است.
۴. شریران چنین نیستند، بلکه مانند کاه در اثر وزش باد به هر سو پراگنده می شوند.
۵. بنابران شریران در روز قیامت به سزای اعمال شان می رسند و گناهکاران در جمع درستکاران جا نخواهند داشت.زیرا خداوند طریق درستکاران را می داند، اما عاقبت گناهکاران هلاکت و نابودی است.
۶. زیرا خداوند طریق درستکاران را می داند، اما عاقبت گناهکاران هلاکت و نابودی است.

امثال ۱:۱-۷
۱. گفتار حکیمانه سلیمان ـ پسر داود، پادشاه بنی اسرائیل.
۲. این گفتار حکیمانه به شما کمک می کند تا حکمت و نصیحت خوب را تشخیص بدهید و گفتار عاقلانه را بفهمید.
۳. به شما یاد می دهد که چطور عاقلانه و با عدالت و انصاف و امانت زندگی کنید.
۴. این گفتار حکیمانه به اشخاص بی تجربه حکمت می آموزد و جوانان را به افرادی لایق و کاردان تبدیل می کند.
۵. این گفتار حکیمانه، حتی حکمت دانشمندان را زیادتر کرده و افراد تحصیل کرده را راهنمایی می کند تا بتوانند معنی گفتار حکما و مسائل مشکل دانشمندان را درک نمایند.
۶. ترس خداوند، ابتدای حکمت است، اما مردم نادان ارزش حکمت و ادب را نمی دانند.
۷. ای پسر من، نصیحت پدر خود را بشنو و تعلیمات مادرت را فراموش مکن.

متی ۱:۱-۲۵
۱. شجره نامۀ عیسی مسیح، پسر داود، پسر ابراهیم:
۲. ابراهیم پدر اسحاق بود و اسحاق پدر یعقوب و یعقوب پدر یهودا و برادران او بود.
۳. و یهودا پدر فارِز و زِرَح (از تامار) و فارِز پدر حِزرون و حِزرون پدر ارام
۴. و ارام پدر عمیناداب و عمیناداب پدر نحشون و نحشون پدر شَلمون
۵. و شَلمون پدر بوعَز (از راحاب) و بوعَز پدر عُبید (از روت) و عُبید پدر یسی
۶. و یسی پدر داود پادشاه بود.داود پدر سلیمان بود (از همسر اوریا)
۷. و سلیمان پدر رِحُبعام و رِحُبعام پدر اَبیّاه و اَبیّاه پدر آسا
۸. و آسا پدر یهوشافاط و یهوشافاط پدر یُورام و یُورام پدر عُزیا
۹. و عُزیا پدر یوتام و یوتام پدر آحاز و آحاز پدر حِزقیا
۱۰. و حِزقیا پدر مَنَسّی و مَنَسّی پدر آمون و آمون پدر یوشیاه بود
۱۱. و یوشیاه پدر یَکُنیا و برادران او بود. در این زمان یهودیان به بابل تبعید شدند.
۱۲. پس از تبعید یهودیان به بابل یَکُنیا پدر سِئَلتی ئیل شد و سِئَلتی ئیل پدر زِرُبابل
۱۳. و زَرو بابِل پدر اَبیهود و اَبیهود پدر ایلیاقیم و ایلیاقیم پدر عازور
۱۴. و عازور پدر صادوق و صادوق پدر یاکین و یاکین پدر اِیلیهود
۱۵. و اِیلیهود پدر ایلعازَر و ایلعازَر پدر مَتان و مَتان پدر یعقوب
۱۶. و یعقوب پدر یوسف شوهر مریم بود و مریم عیسی ملقب به مسیح را به دنیا آورد.
۱۷. به این ترتیب از ابراهیم تا داود چهارده نسل، و از داود تا تبعید یهودیان به بابل چهارده نسل و از زمان تبعید تا مسیح چهارده نسل است.
۱۸. تولد عیسی مسیح چنین بود: مریم، مادر عیسی، که نامزد یوسف بود، پیش از آنکه به خانه شوهر برود از روح القدس حامله دیده شد.
۱۹. یوسف که مرد نیکوکاری بود و نمی خواست مریم را در پیش مردم رسوا کند، تصمیم گرفت مخفیانه از او جدا شود.
۲۰. یوسف هنوز در این فکر بود، که فرشتۀ خداوند در خواب به او ظاهر شد و گفت: «ای یوسف پسر داود، از بردن مریم به خانۀ خود نترس. زیرا آنچه در رَحِم اوست از روح القدس است.
۲۱. او پسری به دنیا خواهد آورد و تو او را عیسی (یشوعه) خواهی نامید؛ زیرا او قوم خود را از گناهان شان رهایی خواهد داد.»
۲۲. این همه واقع شد تا آنچه خداوند به وسیلۀ نبی اعلام فرموده بود به انجام رسد:
۲۳. «دختر پاکدامن حامله شده پسری خواهد زایید که عِمانوئیل ـ یعنی خدا با ما ـ خوانده خواهد شد.»
۲۴. یوسف از خواب بیدار شد و مطابق امر فرشتۀ خداوند عمل نمود و مریم را به خانۀ خود آورد.اما تا زمانی که مریم پسر خود را به دنیا نیاورد با او همبستر نشد و کودک را عیسی نام نهاد.
۲۵. اما تا زمانی که مریم پسر خود را به دنیا نیاورد با او همبستر نشد و کودک را عیسی نام نهاد.