ព្រះគម្ពីរនៅក្នុងមួយឆ្នាំ
ខែកក្កដា ១៧


1 របាក្សត្រទី ២៦:១-៣២
១. ពួក​ឆ្មាំ​ទ្វារ ចែក​ជា​ក្រុមៗ​ដូច​ត​ទៅ: ក្នុង​ចៅ​លោក​កូរេ មាន​លោក​មសេលេមា​ជា​កូន​របស់​លោក​កូរេ និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​អេសាភ។
២. កូន​របស់​លោក​មសេលេមា គឺ​លោក​សាការី​ជា​កូន​ច្បង លោក​យេឌីអែល​ជា​កូន​បន្ទាប់ លោក​សេបាឌា​ជា​កូន​ទី​បី លោក​យ៉ាតនាល​ជា​កូន​ទី​បួន
៣. លោក​អេឡាំ​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ លោក​យ៉ូហាណាន​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ​មួយ និង​លោក​អេលីយ៉ូណៃ​ជា​កូន​ទី​ប្រាំពីរ។
៤. កូន​របស់​លោក​អូបេឌអេដុម មាន​លោក​សេម៉ាយ៉ា​ជា​កូន​ច្បង លោក​យ៉ូសាបាឌ​ជា​កូន​បន្ទាប់ លោក​យ៉ូអា​ជា​កូន​ទី​បី លោក​សាកើរ​ជា​កូន​ទី​បួន លោក​នេថានេល​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ
៥. លោក​អាំមាល​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ​មួយ លោក​អ៊ីសាខារ​ជា​កូន​ទី​ប្រាំពីរ លោក​ពេអ៊ូលថាយ​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ​បី ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​ពរ​ដល់​លោក។
៦. លោក​សេម៉ាយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អូបេដអេដុម បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុសៗ ដែល​មាន​សិទ្ធិ​គ្រប់គ្រង​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ដ្បិត​ពួក​គេ​ជា​វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច។
៧. កូន​របស់​លោក​សេម៉ាយ៉ា​មាន លោក​អូតនី លោក​រេផែល លោក​អូបេដ លោក​អែល សាបាដ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ គឺ លោក​អេលីហ៊ូវ និង​លោក​សេម៉ាគា ដែល​ជា​មនុស្ស​ដ៏​អង់អាច។
៨. អ្នក​ទាំង​នេះ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អូបេដអេដុម។ ខ្លួន​គេ​ផ្ទាល់ និង​កូន​ចៅ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គេ ជា​មនុស្ស​អង់អាច ព្រោះ​ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​បំពេញ​មុខងារ។ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អូបេដអេដុម មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់ ៦២​នាក់។
៩. លោក​មសេលេមា ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​មាន​ចំនួន ១៨​នាក់ សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​អង់អាច។
១០. រីឯ​កូន​របស់​លោក​ហូសា ដែល​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ម៉្រារី មាន: លោក​ស៊ីមរី ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ គាត់​មិន​មែន​ជា​កូន​ច្បង​ទេ តែ​ឪពុក​គាត់​បាន​លើក​គាត់ អោយ​ធ្វើ​ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ
១១. លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា​ជា​កូន​បន្ទាប់ លោក​ថេបាលយ៉ា​ជា​កូន​ទី​បី លោក​សាការី​ជា​កូន​ទី​បួន។ កូន​ចៅ និង​បង​ប្អូន​របស់​លោក​ហូសា មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់ ១៣ នាក់។
១២. ពួក​ឆ្មាំ​ទ្វារ​បែង​ចែក​ជា​ក្រុមៗ ហើយ​ទាំង​មេ​ដឹក​នាំ ទាំង​ឆ្មាំ​ទ្វារ​ឯ​ទៀតៗ ជា​បង​ប្អូន​របស់​គេ មាន​មុខងារ​យាម​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។
១៣. ពួក​គេ​ចាប់​ឆ្នោត​ដើម្បី​ចែក​គ្នា​យាម​ទ្វារ តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន ទាំង​ក្មេង​ទាំង​ចាស់។
១៤. ការ​ចាប់​ឆ្នោត​ត្រូវ​លើ​លោក​សេលេមា ជា​អ្នក​យាម​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​កើត។ បន្ទាប់​មក គេ​ចាប់​ឆ្នោត​ត្រូវ​លើ​លោក​សាការី ជា​កូន​របស់​គាត់​ដែល​ជា​ទី​ប្រឹក្សា​មួយ​រូប​ដ៏​ចំណាន។ លោក​សាការី​ត្រូវ​យាម​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​ជើង។
១៥. លោក​អូបេដអេដុម ត្រូវ​យាម​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​ត្បូង ហើយ​កូនៗ​របស់​គាត់​ត្រូវ​យាម​ឃ្លាំង។
១៦. រីឯ​លោក​ស៊ូភីម និង​ហូសា ត្រូវ​យាម​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​លិច និង​ទ្វារ​សាលេគែត នៅ​ត្រង់​ផ្លូវ​ឡើង​ទៅ​លើ។ ក្រុម​អ្នក​យាម​ចែក​វេន​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ:
១៧. នៅ​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​កើត មាន​ពួក​លេវី​ប្រចាំ​ការ​ប្រាំ​មួយ​នាក់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ទ្វារ​ទិស​ខាង​ជើង​មាន​ពួក​លេវី​បួន​នាក់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ទ្វារ​ទិស​ខាង​ត្បូង​មាន​ពួក​លេវី​បួន​នាក់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ហើយ​បួន​នាក់​ទៀត​យាម​ឃ្លាំង ដោយ​ចែក​គ្នា​ជា​ពីរ​ក្រុម។
១៨. រីឯ​ប៉ែក​ខាង​បន្ទប់​អម​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ទិស​ខាង​លិច មាន​បួន​នាក់​យាម​នៅ​តាម​ផ្លូវ និង​ពីរ​នាក់​ទៀត​យាម នៅ​មាត់​ទ្វារ​បន្ទប់​អម​នោះ។
១៩. អ្នក​ទាំង​នេះ​ជា​ក្រុម​ឆ្មាំ​ទ្វារ ដែល​ជ្រើស​រើស​ពី​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​កូរេ និង​កូន​ចៅ​លោក​ម៉្រារី។
២០. ពួក​លេវី​មួយ​ចំនួន​ទៀត មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​លើ​វត្ថុ​ដ៏​សក្ការៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​គេ​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ។
២១. ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​ឡាអាដាន​នៃ​អំបូរ​គើរសុន មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ​មាន​រាយ​នាម ដូច​ត​ទៅ: លោក​យីអែលី
២២. ព្រម​ទាំង​កូន​របស់​គាត់ គឺ​លោក​សេថាម និង​លោក​យ៉ូអែល​ជា​ប្អូន។ ពួក​គេ​មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។
២៣. រីឯ​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​អាំរ៉ាម កូន​ចៅ​លោក​យីតសារ កូន​ចៅ​លោក​ហេប្រូន និង​កូន​ចៅ​លោក​អ៊ូស៊ាល
២៤. មាន​លោក​សេបួល​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​គើរសុន កូន​របស់​លោក​ម៉ូសេ​ជា​អភិរក្ស​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​នោះ។
២៥. រីឯ​ក្រុម​ញាតិ​របស់​គាត់ ដែល​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេលាស៊ើរ មាន​លោក​រេហាបយ៉ា ដែល​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យេសាយ៉ា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យ៉ូរ៉ាម ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ស៊ីកគ្រី ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សឡូមីត។
២៦. លោក​សឡូមិត និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​វត្ថុ​សក្ការៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ព្រម​ទាំង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ មេ​កង មេ​ក្រុម និង​មេទ័ព​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់។
២៧. វត្ថុ​ទាំង​នោះ​សុទ្ធសឹង​ជា​ជយភ័ណ្ឌ ហើយ​គេ​ញែក​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ សំរាប់​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ។
២៨. វត្ថុ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​លោក​សាំយូអែល ជា​គ្រូ​ទាយ​របស់​ព្រះបាទ​សូល​ជា​បុត្រ​របស់​លោក​គីស លោក​អប៊ីនើរ​ជា​កូន​របស់​លោក​នើរ លោក​យ៉ូអាប់​ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា ព្រម​ទាំង​អ្នក​ឯ​ទៀតៗ​បាន​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ សុទ្ធ​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​លោក​សឡូមីត និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់។
២៩. ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​យីតសារ លោក​កេណានា និង​កូនៗ​របស់​គាត់​ទទួល​បន្ទុក​ផ្នែក​រដ្ឋបាល​នៃ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល គឺ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង និង​ជា​ចៅក្រម។
៣០. ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​ហេប្រូន លោក​ហាសាបយ៉ា និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​អង់អាច ចំនួន​១ ៧០០ នាក់ មាន​ភារកិច្ច​ត្រួត​ពិនិត្យ​ដែន​ដី​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ខាង​លិច​ទន្លេ​យ័រដាន់ ហើយ​បំពេញ​កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ និង​ថ្វាយ​ស្ដេច។
៣១. នៅ​ឆ្នាំ​ទី​សែសិប នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ គេ​ស្រាវជ្រាវ​ឃើញ​ថា ក្នុង​អំបូរ​ហេប្រូន​មាន​វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច​នៅ​ក្រុង​យ៉ាស៊ើរ ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ។ លោក​យេរីយ៉ា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​អំបូរ​ហេប្រូន។
៣២. ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​តែងតាំង​លោក​យេរីយ៉ា ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ២ ៧០០ នាក់ សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​អង់អាច និង​ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល ដើម្បី​បំពេញ​កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ និង​កិច្ចការ​របស់​ស្ដេច។

1 របាក្សត្រទី ២៧:១-៣៤
១. នេះ​ជា​បញ្ជី​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​ត្រូវ​បំរើ​ការងារ​ថ្វាយ​ស្ដេច តាម​ចំនួន​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ មេ​បញ្ជា​ការ មេ​កង មេ​ក្រុម និង​នាយ​ទាហាន ដែល​ជា​ជំនួយ​របស់​ស្ដេច ក្នុង​ការ​ចែក​វេន​កងពល ចេញ​ទៅ​ប្រតិបត្តិ​ការ​រៀង​រាល់​ខែ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំៗ។ កងពល​នីមួយៗ មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
២. កងពល​ទី​មួយ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​មួយ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​យ៉ាសុបៀម ជា​កូន​របស់​លោក​សាបឌាល។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
៣. លោក​យ៉ាសុបៀម ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ពេរេស។ ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ​នោះ គាត់​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​មេ​បញ្ជាការ​កងទ័ព​ទាំង​អស់។
៤. កងពល​ទី​ពីរ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ពីរ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ដូដាយ ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អហូអា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន​២៤ ០០០ នាក់ ហើយ​មាន​លោក​មីកឡូត ជា​សហ​មេ​បញ្ជាការ។
៥. មេ​បញ្ជាការ​របស់​កងពល​ទី​បី ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​បី គឺ​លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
៦. លោក​បេណាយ៉ា ជា​វីរបុរស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​វីរបុរស​ទាំង​សាមសិប​នាក់ ហើយ​គាត់​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ​ផង។ លោក​អាំមីសាបា​ជា​កូន​របស់​គាត់​ក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​កងពល​នេះ​ដែរ។
៧. កងពល​ទី​បួន​ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​បួន ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​អេសាអែល ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់។ កូន​របស់​គាត់ គឺ​លោក​សេបាឌា ជា​មេ​បញ្ជាការ​រង។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
៨. កងពល​ទី​ប្រាំ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​មេ​បញ្ជាការ​សាមហ៊ូត​នៃ​អំបូរ​យីសរ៉ា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
៩. កងពល​ទី​ប្រាំ​មួយ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ​មួយ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​អ៊ីរ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីកគែស ជា​អ្នក​ក្រុង​ត្កូអា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
១០. កងពល​ទី​ប្រាំពីរ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ហេលែស ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ពេឡូន ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
១១. កងពល​ទី​ប្រាំ​បី ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ​បី ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ស៊ីបាកាយ ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ហ៊ូសាយ នៃ​អំបូរ​សេរ៉ាស។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
១២. កងពល​ទី​ប្រាំ​បួន ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ​បួន ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​អបៀស៊ើរ ជា​អ្នក​ភូមិ​អាណាថោត ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
១៣. កងពល​ទី​ដប់ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ដប់ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ម៉ាហារ៉ាយ ជា​អ្នក​ស្រុក​នថូផា នៃ​អំបូរ​សេរ៉ាស។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
១៤. កងពល​ទី​ដប់​មួយ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ដប់​មួយ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​បេណាយ៉ា ជា​អ្នក​ស្រុក​ពីរ៉ាថូន ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
១៥. កងពល​ទី​ដប់ពីរ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ដប់ពីរ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ហេលដាយ ជា​អ្នក​ស្រុក​នេថូផា នៃ​អំបូរ​អូធ្នាល។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។
១៦. មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​នានា នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ដូច​ត​ទៅ: មេ​ដឹក​នាំ​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន គឺ​លោក​អេលាស៊ើរ ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីកគ្រី។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ស៊ីម្មាន គឺ​លោក​សេផាធា ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាកា។
១៧. មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​លេវី គឺ​លោក​ហាសាបយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​កេមយួល។ រីឯ​មេ​ដឹក​នាំ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អើរ៉ុន គឺ លោក​សាដុក។
១៨. មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា គឺ​លោក​អេលីហ៊ូវ ជា​បង​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាខារ​មាន​លោក​អូមរី ជា​កូន​របស់​លោក​មីកែល។
១៩. មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​សាប់យូឡូន គឺ​លោក​យីសម៉ាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អូបាឌា។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី គឺ​លោក​យេរីម៉ុត ជា​កូន​របស់​អាសរាល។
២០. មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម គឺ​លោក​ហូសេ ជា​កូន​របស់​លោក​អសាស៊ា។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល គឺ​លោក​យ៉ូអែល ជា​កូន​របស់​លោក​ពេដាយ៉ា។
២១. មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​ទៀត នៅ​ស្រុក​កាឡាដ គឺ លោក​យ៉ីដូរ ជា​កូន​របស់​លោក​សាការី។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន គឺ​លោក​យ៉ាសៀល ជា​កូន​របស់​លោក​អប៊ីនើរ។
២២. មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ដាន់ គឺ​លោក​អសារាល ជា​កូន​របស់​លោក​យេរូហាំ។ អស់​លោក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​នានា នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។
២៣. ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពុំ​បាន​រាប់​ចំនួន​អស់​អ្នក​ដែល​មាន​អាយុ​តិច​ជាង​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ទេ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ព្រះអង្គ​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល កើន​ចំនួន​ច្រើន​ដូច​ផ្កាយ​នៅ​លើ​មេឃ។
២៤. លោក​យ៉ូអាប់ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា​ចាប់​ផ្ដើម​ជំរឿន​ប្រជាជន តែ​ពុំ​បាន​បង្ហើយ​ទេ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ ទាស់​នឹង​អ៊ីស្រាអែល​ព្រោះ​តែ​ការ​នេះ។ ដូច្នេះ ចំនួន​សរុប​របស់​ប្រជាជន ពុំ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឡើយ។
២៥. លោក​អាសម៉ាវែត កូន​របស់​លោក​អឌីអែល ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​រាជ្យ​ទ្រព្យ។ រីឯ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៅ​តាម​ស្រែ​ចំការ តាម​ក្រុង តាម​ភូមិ និង​តាម​ដំណាក់​នានា មាន​លោក​យ៉ូណាថាន កូន​របស់​លោក​អ៊ូស៊ីយ៉ា ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ។
២៦. លោក​អែសរី​ជា​កូន​របស់​លោក​កេលូប មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ពួក​កសិករ ដែល​ធ្វើ​ស្រែ​ចំការ​ថ្វាយ​ស្ដេច។
២៧. លោក​ស៊ីម៉ាយ​ជា​អ្នក​ក្រុង​រ៉ាម៉ា មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​ស្ដេច។ លោក​សាបឌី ជា​អ្នក​ស្រុក​សេផាម មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​កន្លែង​ទុក​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​នៅ​តាម​ចំការ។
២៨. លោក​បាលហាណាន់ ជា​អ្នក​ក្រុង​កេឌើរ មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ចំការ​អូលីវ និង​ចំការ​ឧទុម្ពរ​នៅ​តំបន់​វាល​ទំនាប។ លោក​យ៉ូអាស ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ឃ្លាំង​ដាក់​ប្រេង។
២៩. លោក​ស៊ីតរ៉ាយ​ជា​អ្នក​ស្រុក​សារ៉ូន មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​គោ​នៅ​ស្រុក​សារ៉ូន។ លោក​សាផាត ជា​កូន​របស់​លោក​អ័ឌឡាយ មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​គោ នៅ​តាម​ជ្រលង​ភ្នំ។
៣០. លោក​អូប៊ីល​ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្មាអែល មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​អូដ្ឋ។ លោក​យេដាយ៉ា​ជា​អ្នក​ស្រុក​មេរ៉ូន មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​លា។
៣១. លោក​យ៉ាស៊ីស​ជា​ជន​ជាតិ​ហាក់រេន មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​ចៀម និង​ពពែ។ អស់​លោក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។
៣២. លោក​យ៉ូណាថាន ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​មា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​នាទី​ជា​ទី​ប្រឹក្សា​របស់​ស្ដេច។ លោក​ជា​មនុស្ស​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ ហើយ​ចេះ​ដឹង​ជ្រៅ​ជ្រះ។ លោក​យេហ៊ីអែល ជា​កូន​របស់​លោក​ហាក់មូនី ជា​គ្រូ​បាធ្យាយ​បុត្រ​របស់​ស្ដេច។
៣៣. លោក​អហ៊ីថូផែល ក៏​ជា​ទី​ប្រឹក្សា​របស់​ស្ដេច​ដែរ។ លោក​ហ៊ូសាយ​ជា​ជន​ជាតិ​អើគី ជា​មិត្ត​របស់​ស្ដេច។
៣៤. លោក​យេហូយ៉ាដា​ជា​កូន​របស់​លោក​បេណាយ៉ា និង​លោក​អបៀថើរ​បាន​បន្ត​មុខងារ​របស់​លោក​អហ៊ីថូផែល។ លោក​យ៉ូអាប់​ជា​មេ​បញ្ជាការ​កងទ័ព​របស់​ស្ដេច។

ទំនុកដំកើង ៧៨:៥៦-៦៦
៥៦. ក៏​ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​បាន​ល្បងល​ព្រះជាម្ចាស់ ជា​ព្រះ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត ពួក​គេ​បាន​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះអង្គ ដោយ​មិន​ព្រម​ធ្វើ​តាម​ដំបូន្មាន​របស់ ព្រះអង្គ​ឡើយ។
៥៧. ពួក​គេ​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​ព្រះអង្គ និង​ក្បត់​ព្រះអង្គ​ដូច​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ ពួក​គេ​មាន​ចិត្ត​វៀចវេរ​ដូច​ផ្លែ​កណ្ដៀវ។
៥៨. ពួក​គេ​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ចំពោះ​ព្រះអង្គ ដោយ​ទៅ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ នៅ​តាម​ទីសក្ការៈ​របស់​សាសន៍​ដទៃ​នៅ​លើ​ភ្នំ ធ្វើ​អោយ​ទាស់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះអង្គ​ជា​ខ្លាំង។
៥៩. ព្រះជាម្ចាស់​ឃើញ​គេ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ ហើយ​លែង​រវីរវល់​នឹង​ជន​ជាតិ អ៊ីស្រាអែល​ទៀត។
៦០. ព្រះអង្គ​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះដំណាក់​នៅ​ស៊ីឡូ ព្រះអង្គ​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះពន្លា ដែល​ព្រះអង្គ​ធ្លាប់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​មនុស្ស​លោក។
៦១. ព្រះអង្គ​បណ្ដោយ​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ រឹប​អូស​យក​បាន​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី ដែល​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ឫទ្ធិបារមី និង​សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះអង្គ​។
៦២. ព្រះអង្គ​បណ្ដោយ​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​ប្រហារ​ជីវិត ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ដោយ​មុខ​ដាវ​ព្រោះ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ នឹង​ពួក​គេ​ជា​ខ្លាំង។
៦៣. ពួក​យុវជន​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត ដោយសារ​ភ្លើង​សង្គ្រាម ហើយ​គ្មាន​នៅ​សល់​កំលោះ ដើម្បី​រៀបការ​ជា​មួយ​ពួក​ស្ត្រី​ក្រមុំ​ទៀត​ឡើយ។
៦៤. ពួក​បូជាចារ្យ​បាន​ស្លាប់​ដោយ​មុខ​ដាវ ហើយ​ស្ត្រី​មេម៉ាយ មិន​អាច​ធ្វើ​ពិធី​កាន់​ទុក្ខ​បាន​ទេ។
៦៥. ពេល​នោះ ព្រះអម្ចាស់​តើន​ឡើង ដូច​គេ​ក្រោក​ពី​ដំណេក ឬ​ដូច​អ្នក​ចំបាំង​ដ៏​ពូកែ​ទើប​នឹង​ស្វាង​ស្រា​ឡើង​វិញ
៦៦. ព្រះអង្គ​វាយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​ពី​ក្រោយ អោយ​បាក់​មុខ​អស់កល្ប​ជានិច្ច។

សុភាសិត ២០:៤-៥
៤. នៅ​រដូវ​វស្សា​មនុស្ស​កំជិល​មិន​ភ្ជួរ​មិន​រាស់​ទេ លុះ​ដល់​រដូវ​ចំរូត​គេ​រក​អ្វី​ច្រូត​ពុំ​បាន​ឡើយ។
៥. គំនិត​របស់​មនុស្ស​ជ្រៅ​ដូច​បាត​សមុទ្រ មាន​តែ​មនុស្ស​ឈ្លាសវៃ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ចេះ​ស្រង់​យក​គំនិត​នោះ។

កិច្ចការ ១០:១-២៣
១. នៅ​ក្រុង​សេសារា មាន​បុរស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​កូនេលាស ជា​នាយ​ទាហាន​ក្នុង​កង​វរសេនា​តូច​ រ៉ូម៉ាំង​មួយ​ឈ្មោះ «កង​វរសេនា​តូច​អ៊ីតាលី»។
២. គាត់ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គាត់​ទាំង​មូល ជា​អ្នក​គោរព​ប្រណិប័តន៍ និង​កោត​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់។ គាត់​តែង​ចែក​ទាន​ជា​ច្រើន​អោយ​ប្រជាជន ព្រម​ទាំង​ទូលអង្វរ​ព្រះជាម្ចាស់​គ្រប់​ពេល​វេលា។
៣. ថ្ងៃ​មួយ ប្រមាណ​ជា​ម៉ោង​បី​រសៀល​គាត់​បាន​និមិត្ត​ឃើញ​ទេវតា*​មួយ​រូប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​យ៉ាង​ច្បាស់ ទេវតា​នោះ​ចូល​មក​ផ្ទះ​គាត់ ហៅ​គាត់​ថា៖ «លោក​កូនេលាស​អើយ!»។
៤. លោក​កូនេលាស​សម្លឹង​មើល​ទៅ​ទេវតា ហើយ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​វិញ ទាំង​ភ័យ​ខ្លាច​ថា៖ «លោក​ម្ចាស់​អើយ! តើ​លោក​មាន​ការ​អ្វី?»។ ទេវតា​ពោល​មក​គាត់​ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​លោក​ហើយ ព្រះអង្គ​ក៏​ជ្រាប​អំពី​ទាន​របស់​លោក​ដែរ ព្រះអង្គ​មិន​ភ្លេច​ទេ។
៥. សុំ​លោក​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ក្រុង​យ៉ុបប៉េ ឥឡូវ​នេះ អញ្ជើញ​បុរស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ស៊ីម៉ូន ហៅ​ពេត្រុស​មក។
៦. គាត់​ស្នាក់​នៅ​ផ្ទះ​អ្នក​សម្លាប់​ស្បែក​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ស៊ីម៉ូន ផ្ទះ​នោះ​នៅ​ក្បែរ​មាត់​សមុទ្រ»។
៧. កាល​ទេវតា*​ដែល​បាន​និយាយ​ជា​មួយ​គាត់​ចេញ​ផុត​ទៅ លោក​កូនេលាស​ក៏​ហៅ​អ្នក​បំរើ​ពីរ​នាក់ និង​ទាហាន​ម្នាក់ ដែល​នៅ​ក្រោម​បញ្ជា​របស់​គាត់​ជា​យូរ​ហើយ ហើយ​គោរព​ប្រណិប័តន៍​ព្រះជាម្ចាស់​ផង​នោះ អោយ​ចូល​មក។
៨. លោក​បាន​រៀប​រាប់​ហេតុការណ៍​ទាំង​អស់​ប្រាប់​ពួក​គេ រួច​ចាត់​អោយ​ទៅ​ក្រុង​យ៉ុបប៉េ។
៩. នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ អ្នក​ទាំង​នោះ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ជិត​ដល់​ក្រុង​យ៉ុបប៉េ។ ប្រមាណ​ជា​ថ្ងៃ​ត្រង់ លោក​ពេត្រុស​ឡើង​ទៅ​អធិស្ឋាន*​នៅ​លើ​ដំបូល​ផ្ទះ​។
១០. ពេល​នោះ លោក​ឃ្លាន ចង់​ពិសា​បាយ។ កាល​គេ​កំពុង​តែ​រៀបចំ​ម្ហូប​ចំណី​ជូន​លោក​ពិសា លោក​បាន​លង់​ស្មារតី
១១. និមិត្ត​ឃើញ​ផ្ទៃ​មេឃ​បើក​ចំហ ឃើញ​វត្ថុ​ម្យ៉ាង​ដូច​កំរាល​តុ​មួយ​យ៉ាង​ធំ ដែល​មាន​ចង​ចុង​ជាយ​ទាំង​បួន​ជ្រុង​ចុះ​ពី​លើ​មក​ដល់​ដី។
១២. នៅ​លើ​កំរាល​នោះ មាន​សត្វ​ចតុប្បាទ​គ្រប់​ប្រភេទ មាន​សត្វ​លូន​វារ និង​បក្សាបក្សី។
១៣. មាន​ព្រះ​សូរសៀង​បញ្ជា​មក​គាត់​ថា៖ «ពេត្រុស​អើយ! ចូរ​សម្លាប់​សត្វ​ទាំង​នេះ​បរិភោគ​ទៅ!»។
១៤. ប៉ុន្តែ លោក​ពេត្រុស​ទូល​ទៅ​វិញ​ថា៖ «ទេ ព្រះអម្ចាស់ ទូលបង្គំ​ពុំ​ដែល​ទទួល​ទាន​អ្វី​ដែល​វិន័យ​ហាម​ឃាត់​ ឬ​មិន​បរិសុទ្ធ*​ទាល់​តែ​សោះ»។
១៥. បន្ទាប់​មក លោក​ពេត្រុស​បាន​ឮ​ព្រះសូរសៀង​នោះ​ជា​លើក​ទី​ពីរ​ថា៖ «អ្វីៗ​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ប្រោស​អោយ​បរិសុទ្ធ​ហើយ ចូរ​កុំ​ចាត់​ទុក​ថា វិន័យ​ហាម​ឃាត់​នោះ​ឡើយ!»។
១៦. ហេតុការណ៍​នេះ​កើត​មាន​ដល់​ទៅ​បី​ដង នៅ​ទី​បំផុត វត្ថុ​នោះ​ក៏​ឡើង​ទៅ​លើ​មេឃ​វិញ​ភ្លាម​បាត់​ទៅ។
១៧. លោក​ពេត្រុស​កំពុង​តែ​នឹក​ឆ្ងល់​មិន​ដឹង​ជា​ត្រូវ​គិត​ដូច​ម្ដេច អំពី​ហេតុការណ៍​ដែល​លោក​បាន​និមិត្ត​ឃើញ​នោះ ស្រាប់​តែ​ពួក​អ្នក​ដែល​លោក​កូនេលាស​ចាត់​អោយ​មក បាន​មក​ដល់​មាត់​ទ្វារ ទាំង​សាក​សួរ​រក​ផ្ទះ​របស់​លោក​ស៊ីម៉ូន។
១៨. គេ​ស្រែក​សួរ​ថា៖ «លោក​ស៊ីម៉ូន​ហៅ​ពេត្រុស​ស្នាក់​ក្នុង​ផ្ទះ​នេះ​ឬ​ទេ?»។
១៩. ពេល​លោក​ពេត្រុស​កំពុង​រិះគិត​អំពី​ហេតុការណ៍ ដែល​លោក​និមិត្ត​ឃើញ​នោះ ព្រះវិញ្ញាណ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​គាត់​ថា៖ «មាន​បុរស​បី​នាក់​កំពុង​សួរ​រក​អ្នក
២០. ចូរ​ចុះ​ទៅ​ក្រោម​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ជា​មួយ​គេ​ភ្លាម​ទៅ កុំ​រារែក​ឡើយ ដ្បិត​យើង​នេះ​ហើយ​ដែល​បាន​ចាត់​គេ​អោយ​មក»។
២១. លោក​ពេត្រុស​ក៏​ចុះ​ទៅ​ក្រោម មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​បុរស​ទាំង​បី​នាក់​នោះ​ថា៖ «ខ្ញុំ​នេះ​ហើយ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​កំពុង​តែ​រក! តើ​អ្នក​មក​មាន​ការ​អ្វី?»។
២២. គេ​ឆ្លើយ​ថា៖ «លោក​កូនេលាស ជា​នាយ​ទាហាន បាន​ចាត់​យើង​អោយ​មក គាត់​ជា​មនុស្ស​សុចរិត គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​ប្រជាជាតិ​យូដា សរសើរ​គ្រប់ៗ​គ្នា។ ទេវតា​ដ៏វិសុទ្ធ​មួយ​រូប​បាន​មក​ប្រាប់​គាត់​អោយ​អញ្ជើញ​លោក​ទៅ​ផ្ទះ​គាត់ ដើម្បី​ស្ដាប់​លោក​មាន​ប្រសាសន៍»។
២៣. លោក​ពេត្រុស​អញ្ជើញ​អ្នក​ទាំង​នោះ​ចូល​ក្នុង​ផ្ទះ​អោយ​ស្នាក់​នៅ​ជា​មួយ។ ព្រឹក​ឡើង លោក​ក៏​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ជា​មួយ​គេ​ទាំង​មាន​បង​ប្អូន​ខ្លះ​នៅ​ក្រុង​យ៉ុបប៉េ ជូន​ដំណើរ​ទៅ​ផង។