ព្រះគម្ពីរនៅក្នុងមួយឆ្នាំ
ខែធ្នូ 15


ដានីយ៉ែល 5:1-31
1. ព្រះចៅ​បេលសាសារ​បាន​ចាត់​អោយ​គេ​រៀប​ពិធី​ជប់លៀង​មួយ​យ៉ាង​ធំ ជូន​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​ចំនួន​មួយ​ពាន់​នាក់ ហើយ​ទ្រង់​បាន​សោយ​ស្រា​ជា​ច្រើន​នៅ​មុខ​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​ទាំង​នោះ។
2. ក្រោយ​ពី​ក្រេប​ស្រា​រួច​ហើយ ព្រះចៅ​បេលសាសារ​បញ្ជា​អោយ​គេ​យក​ពែង​មាស និង​ពែង​ប្រាក់​ដែល​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា ជា​បិតា​បាន​រឹប​អូស​មក​ពី​ព្រះវិហារ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​។ ស្ដេច​មាន​បំណង​យក​ពែង​ទាំង​នោះ​មក​ដាក់​ស្រា សំរាប់​ទ្រង់​ផ្ទាល់ សំរាប់​ពួក​មហេសី សំរាប់​ពួក​ស្នំ ព្រម​ទាំង​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​របស់​ស្ដេច។
3. ពេល​នោះ គេ​ក៏​យក​ពែង​មាស​ដែល​បាន​រឹប​យក​ពី​ព្រះវិហារ គឺ​ពី​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ទាំង​ស្ដេច ទាំង​នាម៉ឺន​មន្ត្រី ទាំង​ពួក​មហេសី និង​ស្រី​ស្នំ​បាន​ប្រើ​ពែង​ទាំង​នោះ​សំរាប់​សេព​សុរា។
4. កាល​សេពសុរា​រួច​ហើយ គេ​នាំ​គ្នា​សរសើរ​តម្កើង​រូប​ព្រះ​ធ្វើ​ពី​មាស ប្រាក់ លង្ហិន ដែក ឈើ និង​ថ្ម។
5. ពេល​នោះ ស្រាប់​តែ​មាន​ម្រាម​ដៃ​មនុស្ស​លេច​ចេញ​មក ហើយ​សរសេរ​លើ​ជញ្ជាំង​ព្រះបរមរាជ​វាំង គឺ​នៅ​ទល់​មុខ​ជើង​ចង្កៀង។ កាល​ព្រះរាជា​ទត​ឃើញ​ម្រាម​ដៃ​ដែល​កំពុង​តែ​សរសេរ​នោះ
6. ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ប្រែ​ជា​ស្លេកស្លាំង ទ្រង់​រំជួល​ព្រះហឫទ័យ មាន​ព្រះកាយ​ពល​ទន់​ខ្សោយ និង​ព្រះបាទា​ញាប់ញ័រ។
7. ស្ដេច​ក៏​ស្រែក​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំងៗ បញ្ជា​អោយ​គេ​ហៅ​ពួក​ហោរា ពួក​គ្រូ​ទាយ និង​ពួក​គ្រូ​ធ្មប់​មក រួច​ហើយ​ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អ្នក​ប្រាជ្ញ​នៃ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​ថា៖ «អ្នក​ណា​អាច​អាន​អក្សរ​នោះ ហើយ​ពន្យល់​អត្ថន័យ​អោយ​យើង​បាន យើង​នឹង​បំពាក់​អាវ​ពណ៌​ក្រហម​ទុំ និង​ខ្សែ​ក​មាស​ជូន​ជា​កិត្តិយស ហើយ​ប្រគល់​ឋានៈ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ទី​បី​ក្នុង​រាជាណាចក្រ​នេះ​ផង»។
8. ពេល​នោះ អ្នក​ប្រាជ្ញ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ស្ដេច​នាំ​គ្នា​ចូល​មក តែ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​អាច​អាន​អក្សរ​នោះ និង​ពន្យល់​អត្ថន័យ​ថ្វាយ​ព្រះរាជា​បាន​ឡើយ
9. ជា​ហេតុ​ធ្វើ​អោយ​ព្រះចៅ​បេលសាសារ​រឹត​តែ​ខ្វល់ខ្វាយ និង​ភ័យ​ញាប់ញ័រ​ថែម​ទៀត ហើយ​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​របស់​ស្ដេច​ក៏​ទាល់​គំនិត​ដែរ។
10. ពេល​ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ឮ​រាជឱង្ការ​របស់​ស្ដេច និង​ឮ​ពាក្យ​របស់​ពួក​នាម៉ឺន​មន្ត្រី ព្រះនាង​ក៏​យាង​ចូល​មក​ក្នុង​សាល​ជប់លៀង ហើយ​មាន​រាជសវនីយ៍​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះរាជា​សូម​ទ្រង់​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​រហូត​ត​ទៅ​អើយ! សូម​ព្រះករុណា​កុំ​ខ្វល់ខ្វាយ និង​ភ័យ​ញាប់ញ័រ​ដូច្នេះ​ឡើយ!
11. ក្នុង​រាជាណាចក្រ​របស់​ព្រះអង្គ មាន​បុរស​ម្នាក់​ដែល​មាន​វិញ្ញាណ​របស់​ព្រះ​ដ៏វិសុទ្ធ​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន។ កាល​ពី​ជំនាន់​ព្រះបិតា​របស់​ព្រះករុណា​គេ​បាន​ឃើញ​ថា លោក​នោះ​ដឹង​ការ​លាក់​កំបាំង មាន​តម្រិះ និង​ប្រាជ្ញា​ដូច​ទេវតា។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​ជា​ព្រះបិតា​របស់​ព្រះករុណា​បាន​តែងតាំង​លោក​អោយ​ធ្វើ​ជា​ប្រមុខ​លើ​ពួក​គ្រូ គ្រូ​ហោរា គ្រូ​ទាយ និង​គ្រូ​ធ្មប់​ទាំង​អស់។ ព្រះមហាក្សត្រ​ដែល​ជា​ព្រះបិតា​របស់​ព្រះករុណា បាន​តែងតាំង​លោក​ដូច្នេះ
12. ព្រោះ​ឃើញ​ថា បុរស​នោះ​ជា​មនុស្ស​មាន​ប្រាជ្ញា​វាងវៃ​ដ៏​អស្ចារ្យ មាន​ចំណេះ​ជ្រៅជ្រះ ប៉ិនប្រសប់​ខាង​រិះគិត​ពិចារណា ហើយ​ចេះ​កាត់​ស្រាយ​សុបិន កាត់​ប្រស្នា និង​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ដ៏​ស្មុគស្មាញ​បាន​ផង។ លោក​នោះ​គឺ​ដានីយ៉ែល ដែល​ព្រះបិតា​របស់​ព្រះករុណា​ប្រទាន​នាម​ថា បេលថិស្សាសារ ដូច្នេះ សូម​អោយ​គេ​ហៅ​លោក​ដានីយ៉ែល​នោះ​មក លោក​នឹង​ពន្យល់​អត្ថន័យ​ថ្វាយ​ព្រះករុណា​ជា​មិន​ខាន»។
13. គេ​អញ្ជើញ​លោក​ដានីយ៉ែល​ចូល​គាល់​ព្រះរាជា ហើយ​ទ្រង់​មាន​រាជឱង្ការ​មក​លោក​ថា៖ «តើ​លោក​ឈ្មោះ​ដានីយ៉ែល ជា​អ្នក​ដែល​ព្រះបិតា​របស់​យើង​បាន​ជន្លៀស​យក​មក​ពី​ស្រុក​យូដា​មែន​ឬ?
14. យើង​បាន​ឮ​គេ​និយាយ​ថា លោក​មាន​វិញ្ញាណ​របស់​ព្រះ​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន និង​ដឹង​ការ​លាក់​កំបាំង ហើយ​មាន​តម្រិះ​ប្រាជ្ញា​ដ៏​វាងវៃ​អស្ចារ្យ។
15. គេ​ទើប​នឹង​នាំ​ពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ និង​គ្រូ​ហោរា មក​ជួប​យើង​ដើម្បី​អាន​អក្សរ និង​កាត់​ស្រាយ​អត្ថន័យ​អោយ​យើង តែ​អ្នក​ទាំង​នោះ​ពុំ​អាច​កាត់​ស្រាយ​អត្ថន័យ​បាន​ឡើយ។
16. យើង​ក៏​បាន​ឮ​គេ​និយាយ​ទៀត​ថា លោក​អាច​កាត់​ស្រាយ​អត្ថន័យ និង​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ស្មុគស្មាញ​បាន​ទៀត​ផង។ ឥឡូវ​នេះ ប្រសិន​បើ​លោក​អាច​អាន​អក្សរ​នេះ​បាន ហើយ​ពន្យល់​អត្ថន័យ​អោយ​យើង យើង​នឹង​បំពាក់​អាវ​ពណ៌​ក្រហម​ទុំ និង​ខ្សែ​ក​មាស​ជូន​ជា​កិត្តិយស ព្រម​ទាំង​ប្រគល់​ឋានៈ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ទី​បី​នៅ​ក្នុង​រាជាណាចក្រ​នេះ​ផង»។
17. ពេល​នោះ លោក​ដានីយ៉ែល​ទូល​ព្រះរាជា​វិញ​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ទុក​កិត្តិយស​នេះ​សំរាប់​អ្នក​ដទៃ​ចុះ រីឯ​ទូលបង្គំ ទូលបង្គំ​សូម​អាន​អក្សរ​នេះ ព្រម​ទាំង​ពន្យល់​អត្ថន័យ​ថ្វាយ​ព្រះករុណា​ជ្រាប។
18. បពិត្រ​ព្រះរាជា ព្រះ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត​បាន​ប្រទាន​រាជ​សម្បត្តិ ភាព​ឧត្ដុង្គឧត្ដម កិត្តិនាម និង​សិរីរុងរឿង​ដល់​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​ជា​ព្រះបិតា​របស់​ព្រះករុណា។
19. ព្រោះ​តែ​ភាព​ឧត្ដុង្គឧត្ដម ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​អោយ​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ប្រជាជន ប្រជាជាតិ និង​មនុស្ស​គ្រប់​ភាសា​ទាំង​អស់ នាំ​គ្នា​គោរព​កោត​ខ្លាច និង​ភ័យ​ញាប់ញ័រ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា។ ទ្រង់​ប្រហារ​ជីវិត​នរណា​ក៏​បាន ហើយ​ទុក​ជីវិត​អោយ​នរណា​ក៏​បាន ទ្រង់​លើក​នរណា​ឡើង​ក៏​បាន ហើយ​ទម្លាក់​នរណា​ចុះ​ក៏​បាន​ដែរ។
20. ប៉ុន្តែ ព្រះរាជា​មាន​អំនួត មាន​ចិត្ត​រឹងរូស​រហូត​ដល់​វាយឫក​ខ្ពស់ ទ្រង់​ក៏​ត្រូវ​គេ​ទម្លាក់​ចុះ​ពី​រាជ​សម្បត្តិ ហើយ​បាត់​បង់​សិរីរុងរឿង។
21. គេ​បាន​បណ្ដេញ​ព្រះរាជា​ចេញ​ពី​ចំណោម​មនុស្ស ចិត្ត​គំនិត​របស់​ព្រះរាជា​ប្រែ​ទៅ​ជា​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​សត្វ​តិរច្ឆាន ទ្រង់​គង់​នៅ​ជា​មួយ​សត្វ​ព្រៃ គេ​អោយ​ទ្រង់​សោយ​ស្មៅ​ដូច​គោ ហើយ​ព្រះកាយ​ទទឹក​ជោក​ទៅ​ដោយ​ទឹក​សន្សើម​ដែល​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ​មក រហូតទល់​ពេល​ព្រះរាជា​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះជាម្ចាស់​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត​គ្រប់គ្រង​លើ​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​មនុស្ស​លោក​ទាំង​អស់ ហើយ​ព្រះអង្គ​លើក​នរណា​អោយ​សោយរាជ្យ​ក៏​បាន។
22. បពិត្រ​ព្រះករុណា​បេលសាសារ​ជា​ព្រះរាជ​បុត្រ ទោះ​បី​ព្រះករុណា​ជ្រាប​ហេតុការណ៍​ទាំង​នោះ​ក្ដី ក៏​ទ្រង់​ពុំ​បាន​បន្ទាប​ខ្លួន​ដែរ
23. ព្រះករុណា​បាន​ប្រឆាំង​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ ដោយ​បញ្ជា​អោយ​គេ​យក​ពែង​ពី​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះអង្គ មក​ចាក់​ស្រា​សំរាប់​ព្រះករុណា សំរាប់​នាម៉ឺន​មន្ត្រី សំរាប់​ពួក​មហេសី និង​ពួក​ស្នំ។ បន្ទាប់​មក ព្រះករុណា​បាន​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះ​ដែល​ធ្វើ​ពី​មាស ប្រាក់ លង្ហិន ដែក ឈើ និង​ថ្ម​ទៅ​វិញ ជា​ព្រះ​ដែល​មិន​ចេះ​មើល​មិន​ចេះ​ស្ដាប់ ហើយ​មិន​ដឹង​អ្វី​ទាំង​អស់ គឺ​ព្រះករុណា​មិន​បាន​លើក​តម្កើង​ព្រះ​ដែល​ជា​ម្ចាស់​លើ​ព្រះជន្ម និង​ជា​ម្ចាស់​លើ​ដំណើរ​ជីវិត​របស់​ព្រះករុណា​ឡើយ។
24. ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះជាម្ចាស់​ចាត់​ម្រាម​ដៃ​អោយ​មក​សរសេរ​អក្សរ​នេះ
25. គឺ “ម៉េណេ ម៉េណេ តេកែល និង​អ៊ូប៉ារស៊ីន”។
26. ពាក្យ​ទាំង​នេះ​មាន​ន័យ​ដូច​ត​ទៅ: “ម៉េណេ” (ប្រែ​ថា​រាប់) មាន​ន័យ​ថា​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​រាប់​ចំនួន​ថ្ងៃ​នៃ​រាជ្យ​របស់​ព្រះករុណា ហើយ​ព្រះអង្គ​បាន​បញ្ចប់​រាជ្យ​នេះ​ហើយ។
27. “តេកែល”(ប្រែ​ថា​ថ្លឹង) មាន​ន័យ​ថា ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ថ្លឹង​ព្រះករុណា​លើ​ជញ្ជីង​រួច​ហើយ ហើយ​ទ្រង់​ទត​ឃើញ​ថា​ស្រាល​ពេក។
28. “ពេរេស”(ប្រែ​ថា​ចែក) មាន​ន័យ​ថា ព្រះជាម្ចាស់​នឹង​ចែក​រាជាណាចក្រ​របស់​ព្រះករុណា​ជា​ពីរ គឺ​មួយ​ចំណែក​អោយ​ជន​ជាតិ​មេឌី និង​មួយ​ចំណែក​ទៀត​អោយ​ជន​ជាតិ​ពែរ្ស»។
29. ពេល​នោះ ព្រះចៅ​បេលសាសារ បញ្ជា​អោយ​គេ​យក​សម្លៀកបំពាក់​ពណ៌​ក្រហម​ទុំ និង​ខ្សែ​ក​មាស​មក​ពាក់​អោយ​លោក​ដានីយ៉ែល​ភ្លាម ព្រម​ទាំង​ចេញ​រាជ​ប្រកាស​ថា លោក​នឹង​មាន​ឋានៈ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ទី​បី​នៅ​ក្នុង​រាជាណាចក្រ។
30. នៅ​យប់​នោះ ព្រះចៅ​បេលសាសារ​ជា​ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​ខាល់ដេ​បាន​ត្រូវ​គេ​ធ្វើ​គុត។
31. ព្រះចៅ​ដារីយូស​ជា​ជន​ជាតិ​មេឌី​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ ក្នុង​ជន្មាយុ​ហុកសិប​ពីរ​ព្រះវស្សា។

ដានីយ៉ែល 6:1-28
1. ព្រះចៅ​ដារីយូស​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​តែងតាំង​មេទ័ព​មួយ​រយ​ម្ភៃ​រូប អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​រាជាណាចក្រ​ទាំង​មូល។
2. ស្ដេច​តែងតាំង​មហា​មន្ត្រី​បី​រូប​អោយ​ធ្វើ​ជា​ប្រមុខ​លើ​មេទ័ព​ទាំង​នោះ។ មេទ័ព​ទាំង​អស់​ត្រូវ​ធ្វើ​របាយការណ៍​ជូន​មហា​មន្ត្រី ដើម្បី​រក្សា​ផល​ប្រយោជន៍​របស់​ស្ដេច។ លោក​ដានីយ៉ែល​ជា​មហាមន្ត្រី​មួយ​រូប​ក្នុង​ចំណោម​មហាមន្ត្រី​ទាំង​បី។
3. ក្នុង​ចំណោម​មហាមន្ត្រី​ទាំង​បី​រូប និង​មេទ័ព​ទាំង​អស់ លោក​ដានីយ៉ែល​ប្រសើរ​ជាង​គេ ព្រោះ​លោក​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាសវៃ​បំផុត។ ព្រះរាជា​មាន​បំណង​តែងតាំង​លោក​អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​រាជាណាចក្រ​ទាំង​មូល។
4. ពេល​នោះ មហាមន្ត្រី​ឯ​ទៀតៗ និង​ពួក​មេទ័ព​រិះ​រក​មូល​ហេតុ​ណា​មួយ ដែល​ជាប់​ទាក់ទង​នឹង​ការងារ​ក្នុង​រាជាណាចក្រ ដើម្បី​ចោទ​ប្រកាន់​លោក​ដានីយ៉ែល តែ​ពួក​គេ​ពុំ​អាច​រក​ឃើញ​មូល​ហេតុ ឬ​កំហុស​ណា​មួយ​បាន​ទេ ដ្បិត​លោក​ដានីយ៉ែល​ជា​មនុស្ស​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​ការងារ មិន​ដែល​ធ្វេសប្រហែស ឬ​មាន​កំហុស​ណា​មួយ​ឡើយ។
5. អ្នក​ទាំង​នោះ​ពិភាក្សា​គ្នា​ថា៖ «យើង​ពុំ​អាច​រក​មូល​ហេតុ ចាប់​កំហុស​លោក​ដានីយ៉ែល​បាន​ទេ។ ដូច្នេះ មាន​តែ​រិះ​រក​មូល​ហេតុ ដែល​ជាប់​ទាក់ទង​នឹង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ​គាត់»។
6. បន្ទាប់​មក ពួក​មហាមន្ត្រី និង​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត​បាន​លើក​គ្នា​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះមហាក្សត្រ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះមហាក្សត្រ​ដារីយូស សូម​ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​រហូត​ត​ទៅ!
7. មហាមន្ត្រី​ទាំង​អស់​ក្នុង​រាជាណាចក្រ ព្រម​ទាំង​មន្ត្រី​រដ្ឋបាល មេទ័ព​ក្រុម​ប្រឹក្សា​ព្រះរាជ​បល្ល័ង្ក និង​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត​ទាំង​ប៉ុន្មាន​បាន​មូល​មតិ​គ្នា សូម​អោយ​ស្ដេច​ចេញ​រាជក្រឹត្យ​មួយ ដើម្បី​ប្រកាស​បំរាម​ដូច​ត​ទៅ: “បពិត្រ​ព្រះរាជា​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​សាមសិប​ថ្ងៃ បើ​អ្នក​ណា​ទូលអង្វរ​សូម​អ្វី​ពី​ព្រះ​ណា​មួយ ឬ​ពី​មនុស្ស​ណា​ម្នាក់​ក្រៅ​ពី​ព្រះករុណា អ្នក​នោះ​នឹង​ត្រូវ​បោះ​ទៅ​ក្នុង​រូង​តោ”។
8. បពិត្រ​ព្រះរាជា ឥឡូវ​នេះ​សូម​ទ្រង់​ឡាយ​ព្រះហស្ដ​លេខា​បញ្ជាក់​បំរាម​នេះ ដើម្បី​អោយ​បាន​ស្រប​តាម​ច្បាប់​របស់​ជន​ជាតិ​មេឌី និង​ជន​ជាតិ​ពែរ្ស​ដែល​ឥត​ផ្លាស់​ប្ដូរ ឬ​ប្រែ​ក្រឡាស់​បាន​ឡើយ»។
9. ព្រះចៅ​ដារីយូស​ក៏​ឡាយ​ព្រះហស្ដ​លេខា​លើ​រាជក្រឹត្យ​ប្រកាស​បំរាម​នោះ។
10. កាល​លោក​ដានីយ៉ែល​បាន​ជ្រាប​អំពី​រាជក្រឹត្យ​នេះ លោក​ក៏​ឡើង​ទៅ​លើ​បន្ទប់​មួយ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​លោក​ដែល​មាន​បង្អួច​ចំហ បែរ​ទៅ​រក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ លោក​លុត​ជង្គង់​អធិស្ឋាន និង​សរសើរ​ព្រះ​របស់​លោក​ដូច​សព្វ​ដង គឺ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​បី​ដង។
11. ពេល​នោះ ពួក​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​ក៏​លើក​គ្នា​ចូល​មក ឃើញ​លោក​ដានីយ៉ែល​កំពុង​តែ​ទូលអង្វរ​ព្រះ​របស់​លោក។
12. ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច ទូល​អំពី​រាជ​បំរាម​នោះ​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះរាជា! តើ​ទ្រង់​បាន​ឡាយ​ព្រះហស្ដ​លេខា​លើ​បំរាម​ថា ក្នុង​រយៈ​ពេល​សាមសិប​ថ្ងៃ បើ​អ្នក​ណា​ទូលអង្វរ​ព្រះ ឬ​មនុស្ស​ក្រៅ​ពី​ព្រះករុណា​អ្នក​នោះ​នឹង​ត្រូវ​បោះ​ទៅ​ក្នុង​រូង​តោ​មែន​ឬ?»។ ព្រះមហាក្សត្រ​ឆ្លើយ​ថា៖ «ត្រូវ​ហើយ! យើង​បាន​សំរេច​ដូច្នេះ​មែន គឺ​ស្រប​តាម​ច្បាប់​របស់​ជន​ជាតិ​មេឌី និង​ពែរ្ស ដែល​មិន​អាច​ប្រែ​ក្រឡាស់​បាន​ឡើយ»។
13. ពួក​គេ​ក៏​ទូល​ព្រះរាជា​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះរាជា លោក​ដានីយ៉ែល​ជា​អ្នក​ដែល​គេ​ជន្លៀស​មក​ពី​ស្រុក​យូដា​ពុំ​បាន​អើពើ​នឹង​ព្រះករុណា ហើយ​ក៏​មិន​គោរព​តាម​បំរាម​ដែល​ទ្រង់​បាន​ឡាយ​ព្រះហស្ដ​ដែរ! គឺ​លោក​នៅ​តែ​អធិស្ឋាន​មួយ​ថ្ងៃ​បី​ដង»។
14. កាល​ស្ដេច​ព្រះសណ្ដាប់​ដូច្នេះ​ហើយ ទ្រង់​ព្រួយ​ព្រះហឫទ័យ​ជា​ខ្លាំង។ ព្រះរាជា​ចង់​ដោះ​លែង​លោក​ដានីយ៉ែល​ណាស់ គឺ​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​រហូត​ដល់​ល្ងាច ទ្រង់​រិះ​រក​មធ្យោបាយ​ដោះ​លែង​លោក​ដានីយ៉ែល។
15. ប៉ុន្តែ នាម៉ឺន​មន្ត្រី​ទាំង​នោះ លើក​គ្នា​មក​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះរាជា! សូម​ទ្រង់​ជ្រាប​ថា តាម​ច្បាប់​របស់​ជន​ជាតិ​មេឌី និង​ជន​ជាតិ​ពែរ្ស រាជ​បំរាម និង​រាជក្រឹត្យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​មាន​ឡាយ​ព្រះហស្ដ​លេខា​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ​មិន​អាច​ប្រែប្រួល​បាន​ជា​ដាច់​ខាត!»។
16. ព្រះមហាក្សត្រ​បញ្ជា​អោយ​គេ​នាំ​លោក​ដានីយ៉ែល ទៅ​បោះ​នៅ​ក្នុង​រូង​តោ ទាំង​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​លោក​ថា៖ «ព្រះ​របស់​លោក​នឹង​សង្គ្រោះ​ជីវិត​លោក​ជា​មិន​ខាន ព្រោះ​លោក​បាន​គោរព​បំរើ​ព្រះអង្គ​ដោយ​ចិត្ត​ព្យាយាម»។
17. គេ​យក​ផ្ទាំង​ថ្ម​មួយ​ផ្ទាំង​មក​សន្ធប់​មាត់​រូង ហើយ​ព្រះមហាក្សត្រ​ប្រថាប់​ត្រា​ព្រះទំរង់​លើ​ថ្ម​នោះ ពួក​មន្ត្រី​របស់​ស្ដេច​ក៏​បោះ​ត្រា​ចិញ្ចៀន​របស់​គេ​លើ​ថ្ម​នោះ​ដែរ។ ដូច្នេះ គ្មាន​នរណា​អាច​សង្គ្រោះ​លោក​ដានីយ៉ែល​បាន​ឡើយ។
18. បន្ទាប់​មក ព្រះមហាក្សត្រ​យាង​ចូល​រាជ​វាំង​វិញ ទ្រង់​យាង​ចូល​ក្រឡាបន្ទំ ដោយ​មិន​ព្រម​សោយ​អ្វី​ឡើយ ហើយ​ក៏​មិន​អនុញ្ញាត​អោយ​ពួក​ស្នំ​ចូល​មក​ជិត​ដែរ។ យប់​នោះ​ទ្រង់​ផ្ទំ​មិន​លក់​ទាល់​តែ​សោះ។
19. ព្រះរាជា​ក្រោក​ឡើង​តាំង​ពី​ព្រលឹម​ស្រាងៗ ហើយ​ប្រញាប់ប្រញាល់​យាង​ឆ្ពោះ​ទៅ​រូង​តោ។
20. ទ្រង់​ចូល​ទៅ​ជិត​រូង ទាំង​ស្រែក​ហៅ​លោក​ដានីយ៉ែល ដោយ​បន្លឺ​ព្រះសូរសៀង​យ៉ាង​ក្ដុកក្ដួល​ថា៖ «លោក​ដានីយ៉ែល​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​អើយ តើ​ព្រះ​របស់​លោក​ដែល​លោក​គោរព​បំរើ​ដោយ​ចិត្ត​ព្យាយាម​នោះ បាន​រំដោះ​លោក​អោយ​រួច​ពី​តោ​ឬ​ទេ?»។
21. លោក​ដានីយ៉ែល​ទូល​ទៅ​ស្ដេច​វិញ​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះរាជា សូម​ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​រហូត​ត​ទៅ!
22. ព្រះ​របស់​ទូលបង្គំ​ចាត់​ទេវតា​របស់​ព្រះអង្គ​មក​បិទ​មាត់​តោ ដូច្នេះ វា​មិន​បាន​ធ្វើ​បាប​ទូលបង្គំ​ឡើយ ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​ជ្រាប​ថា ទូលបង្គំ​គ្មាន​ទោសពៃរ៍​អ្វី នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ​ទេ ហើយ​ទូលបង្គំ​ក៏​ពុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អ្វី​ខុស​ចំពោះ​ព្រះករុណា​ដែរ»។
23. ពេល​នោះ ព្រះមហាក្សត្រ​មាន​ព្រះហឫទ័យ​រីករាយ​ក្រៃលែង ទ្រង់​បញ្ជា​អោយ​គេ​យក​លោក​ដានីយ៉ែល​ចេញ​ពី​រូង​មក​វិញ គេ​ក៏​យក​លោក​ចេញ​មក​ឃើញ​ថា លោក​គ្មាន​របួស​អ្វី​សោះ ដ្បិត​លោក​មាន​ជំនឿ​លើ​ព្រះ​របស់​លោក។
24. បន្ទាប់​មក ព្រះមហាក្សត្រ​បញ្ជា​អោយ​គេ​នាំ​ពួក​នាម៉ឺន​មន្ត្រី ដែល​បាន​ចោទ​ប្រកាន់​លោក​ដានីយ៉ែល​យក​ទៅ​បោះ​នៅ​ក្នុង​រូង​តោ​ទាំង​ប្រពន្ធ ទាំង​កូន។ មុន​ពេល​អ្នក​ទាំង​នោះ​ធ្លាក់​ទៅ​ដល់​បាត​រូង តោ​បាន​លោត​មក​ត្របាក់​ស៊ី​ពួក​គេ​ខ្ទេចខ្ទី​អស់។
25. ព្រះបាទ​ដារីយូស​ចេញ​រាជសារ​មួយ​ប្រកាស​ប្រាប់​ប្រជាជន ប្រជាជាតិ និង​មនុស្ស​គ្រប់​ភាសា​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល​ថា៖ «សូម​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ប្រកប​ដោយ​សេចក្ដី​សុខ​យ៉ាង​បរិបូណ៌!
26. យើង​សុំ​ចេញ​បញ្ជា​ដូច​ត​ទៅ គឺ​មនុស្ស​ទាំងឡាយ​ដែល​រស់​នៅ​ទួទាំង​រាជាណាចក្រ​របស់​យើង ត្រូវ​តែ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះ​របស់​លោក​ដានីយ៉ែល ដ្បិត​ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ ហើយ​ព្រះអង្គ​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច។ ព្រះរាជ្យ​របស់​ព្រះអង្គ​មិន​សាប​សូន្យ​ឡើយ ព្រះអង្គ​គ្រង​រាជ្យ​រហូត​ត​រៀង​ទៅ។
27. ព្រះអង្គ​សង្គ្រោះ និង​រំដោះ​មនុស្ស​លោក ព្រះអង្គ​សំដែង​ទី​សំគាល់ និង​ឫទ្ធិ​បាដិហារិយ៍ នៅ​លើ​មេឃ និង​នៅ​លើ​ផែនដី គឺ​ព្រះអង្គ​នេះ​ហើយ​ដែល​បាន​សង្គ្រោះ លោក​ដានីយ៉ែល​អោយ​រួច​ពី​ក្រញាំ​តោ»។
28. លោក​ដានីយ៉ែល​បាន​ចំរុងចំរើន​រុងរឿង​ឡើង ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ដារីយូស និង​ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស ជា​ជន​ជាតិ​ពែរ្ស។

ទំនុកដំកើង 136:10-26
10. ព្រះអង្គ​ប្រហារ​ជីវិត​កូន​ច្បង​របស់​ជន​ជាតិ​អេស៊ីប ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
11. ព្រះអង្គ​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប​ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
12. ដោយ​ឫទ្ធិបារមី និង​តេជានុភាព​របស់​ព្រះអង្គ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
13. ព្រះអង្គ​បាន​ញែក​សមុទ្រ​កក់​ចេញ​ជា​ពីរ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
14. ព្រះអង្គ​បាន​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដើរ​កាត់​បាត​សមុទ្រ​នោះ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
15. ព្រះអង្គ​ធ្វើ​អោយ​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន និង​កងទ័ព​របស់​ស្ដេច​លិច​លង់ ក្នុង​សមុទ្រ​កក់​នោះ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
16. ព្រះអង្គ​ដឹក​នាំ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​វាល​រហោស្ថាន ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
17. ព្រះអង្គ​បាន​វាយ​ប្រហារ​ស្ដេច​មហា​អំណាច ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
18. ព្រះអង្គ​ប្រហារ​ជីវិត​ស្ដេច​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​ទាំងឡាយ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
19. គឺ​ព្រះបាទ​ស៊ីហុន ជា​ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
20. ព្រះបាទ​អុក​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាសាន ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
21. ហើយ​ព្រះអង្គ​ប្រគល់​ទឹក​ដី​របស់​ពួក​គេ មក​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ទុក​ជា​មត៌ក​ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
22. គឺ​ប្រគល់​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
23. នៅ​ពេល​ណា​យើង​រង​ទុក្ខ​វេទនា ព្រះអង្គ​តែងតែ​នឹក​ដល់​យើង​ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
24. ព្រះអង្គ​រំដោះ​យើង​អោយ​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ របស់​បច្ចាមិត្ត ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
25. ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អាហារ​ដល់​សត្វ​លោក​ទាំងឡាយ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
26. ចូរ​លើក​តម្កើង​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តាករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!

សុភាសិត 29:12-13
12. កាល​ណា​ចៅហ្វាយ​ចូល​ចិត្ត​ស្ដាប់​ពាក្យ​ភូតភរ កូន​ចៅ​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​អាក្រក់​ទាំង​អស់​គ្នា។
13. អ្នក​ទុគ៌ត និង​អ្នក​ជិះជាន់​គេ ជា​មនុស្ស​ដូច​គ្នា ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​អោយ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​មើល​ឃើញ​ពន្លឺ​ថ្ងៃ។

2 ពេត្រុសទី 2:1-22
1. កាល​ពី​សម័យ​ដើម មាន​ព្យាការី*​ក្លែងក្លាយ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជារាស្ត្រ។ ក្នុង​ចំណោម​បង​ប្អូន​ក៏​ដូច្នោះ​ដែរ គឺ​នឹង​មាន​គ្រូ​ក្លែងក្លាយ​មក​ស៊ក​សៀត បញ្ចូល​លទ្ធិ​ខុស ដែល​បណ្ដាល​អោយ​វិនាស គេ​បដិសេធ​ពុំ​ព្រម​ទទួល​ស្គាល់​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​បាន​លោះ​គេ​អោយ​រួច​ពី​បាប​នោះ​ទេ គេ​មុខ​ជា​ត្រូវ​វិនាស​អន្តរាយ​យ៉ាង​ទាន់ហន់​មិន​ខាន។
2. មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នឹង​ដើរ​តាម​ពួក​គេ ទៅ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អបាយមុខ ហើយ​មនុស្សម្នា​នឹង​ប្រមាថ​មាគ៌ា​នៃ​សេចក្ដី​ពិត ព្រោះ​តែ​អ្នក​ទាំង​នោះ។
3. ពួក​គេ​នឹង​បោក​ប្រាស់​បង​ប្អូន​ចង់​បាន​ប្រាក់ ដោយ​ពោល​ពាក្យ​បញ្ឆោត ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ​បាន​កាត់​ទោស​ពួក​គេ តាំង​ពី​យូរយារ​ណាស់​មក​ហើយ ហើយ​ព្រះអង្គ​ឥត​ប្រហែស​នឹង​បំផ្លាញ​គេ​ឡើយ​
4. ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​ពុំ​បាន​យោគយល់​ដល់​ពួក​ទេវតា*​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទេ ទ្រង់​បាន​រុញ​ពួក​គេ​ទម្លាក់​ទៅ​ក្នុង​នរក​អវិចី ដែល​ងងឹត​សូន្យ ហើយ​គេ​ជាប់​ឃុំឃាំង​នៅ​ទី​នោះ​រង់ចាំ​ពេល​ព្រះអង្គ​វិនិច្ឆ័យ​ទោស។
5. ព្រះអង្គ​ក៏​ពុំ​បាន​យោគយល់​ដល់​ពិភព​លោក​នា​បុរាណ​កាល​ដែរ គឺ​ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ទឹក​ជន់​លិច​ពិភព​លោក​ដ៏​ទុច្ចរិត​នោះ។ ព្រះអង្គ​ទុក​ជីវិត​មនុស្ស​តែ​ប្រាំ​បី​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​អោយ​នៅ​រស់ គិត​ទាំង​លោក​ណូអេ​ជា​អ្នក​ប្រកាស​សេចក្ដី​សុចរិត*​នោះ​ផង។
6. ព្រះអង្គ​បាន​ដាក់​ទោស​ក្រុង​សូដុម និង​ក្រុង​កូម៉ូរ៉ា អោយ​រលាយ​ទៅ​ជា​ផេះ ទុក​ជា​ការ​ព្រមាន​ដល់​មនុស្ស​ទុច្ចរិត​ទៅ​ថ្ងៃ​ក្រោយ។
7. ព្រះអង្គ​បាន​ដោះ​លែង​តែ​លោក​ឡុត​ជា​មនុស្ស​សុចរិត* ព្រោះ​គាត់​ព្រួយ​ចិត្ត​ដោយ​ឃើញ​មនុស្ស​អាក្រក់​នៅ​ជំនាន់​នោះ វក់វី​នឹង​កាម​គុណ​ដ៏​ថោក​ទាប។
8. រៀង​រាល់​ថ្ងៃ លោក​ឡុត​ជា​មនុស្ស​សុចរិត ដែល​រស់​នៅ​កណ្ដាល​ចំណោម​មនុស្ស​អាក្រក់​ទាំង​នោះ បាន​គ្រាំគ្រា​ក្នុង​ចិត្ត​ដ៏​សុចរិត​របស់​គាត់ ព្រោះ​ឃើញ ហើយ​ឮ​នូវ​អំពើ​ទុច្ចរិត​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ពួក​គេ។
9. យ៉ាង​នេះ​ហើយ ដែល​ព្រះអម្ចាស់​អាច​ដោះ​លែង​អស់​អ្នក​គោរព​ប្រណិប័តន៍​ព្រះអង្គ អោយ​រួច​ពី​ទុក្ខ​លំបាក​ តែ​ព្រះអង្គ​ទុក​មនុស្ស​ទុច្ចរិត សំរាប់​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះអង្គ​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​មនុស្ស​លោក
10. ជា​ពិសេស​ព្រះអង្គ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​អស់​អ្នក​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ថោក​ទាប បំពេញ​តាម​តណ្ហា​របស់​និស្ស័យ​លោកីយ៍ ហើយ​មាក់ងាយ​អំណាច​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ គ្រូ​ក្លែងក្លាយ​ទាំង​នោះ​វាយឫក​ខ្ពស់ ព្រហើន​ក្អេងក្អាង មិន​ញញើត​នឹង​ជេរ​ប្រមាថ​ពួក​ទេវតា​ ដែល​ប្រកប​ដោយ​សិរីរុងរឿង​ឡើយ។
11. សូម្បី​តែ​ទេវតា*​ដែល​មាន​កម្លាំង និង​ឫទ្ធានុភាព​ខ្លាំង​ជាង​អ្នក​ទាំង​នោះ ក៏​ពុំ​ដែល​ចោទ​ប្រកាន់​ប្រមាថ​ទេវតា នៅ​មុខ​ព្រះជាម្ចាស់​ដែរ។
12. រីឯ​អ្នក​ទាំង​នោះ​វិញ ពួក​គេ​ប្រៀប​បាន​នឹង​សត្វ​តិរច្ឆាន​ដែល​កើត​មក​សំរាប់​តែ​ជាប់​អន្ទាក់ និង​ត្រូវ​វិនាស​អន្តរាយ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ជេរ​ប្រមាថ​អ្វីៗ​ដែល​គេ​ពុំ​ស្គាល់។ ពួក​គេ​មុខ​ជា​ត្រូវ​វិនាស​សូន្យ​ទៅ ដូច​សត្វ​តិរច្ឆាន​ដែរ។
13. អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទុច្ចរិត នឹង​ទទួល​ផល​ពី​អំពើ​ទុច្ចរិត​ដែល​ខ្លួន​បាន​ប្រព្រឹត្ត។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ត្រេកត្រអាល​នឹង​ការ​ស្រើបស្រាល​របស់​ខ្លួន​ទាំង​ថ្ងៃ ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​មាន​ចិត្ត​កខ្វក់​ថោក​ទាប ហើយ​នៅ​ពេល​បរិភោគ​អាហារ​រួម​ជា​មួយ​បង​ប្អូន គេ​សប្បាយ​ចិត្ត​ចំពោះ​ការ​បោក​ប្រាស់​របស់​ខ្លួន​បែប​នេះ​ណាស់។
14. គេ​គិត​តែ​ពី​រំពៃ​មើល​ស្រីៗ​ដោយ​ចិត្ត​ស្រើបស្រាល និង​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​មិន​ចេះ​ស្កប់​ឡើយ។ ពួក​គេ​តែង​ទាក់ទាញ​ចិត្ត​អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ជំនឿ​ទន់​ខ្សោយ ហើយ​ពួក​គេ​ពូកែ​ខាង​លោភលន់​ចង់​បាន​ប្រាក់។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​ត្រូវ​បណ្ដា​សា!។
15. ពួក​គេ​បាន​បោះ​បង់​មាគ៌ា​ត្រឹម​ត្រូវ​ចោល ងាក​ទៅ​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​លោក​បាឡាម​ជា​កូន​របស់​លោក​បេអ៊រ និង​ជា​អ្នក​ស្រឡាញ់​ប្រាក់​ដែល​គេ​ជួល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទុច្ចរិត។
16. ប៉ុន្តែ ព្យាការី*​នេះ​បាន​ទទួល​ការ​ស្ដី​ប្រដៅ ព្រោះ​គាត់​ប្រព្រឹត្ត​ល្មើស​វិន័យ* គឺ​សត្វ​ពាហនៈ​ដែល​មិន​ចេះ​និយាយ បែរ​ជា​និយាយ​ភាសា​មនុស្ស ឃាត់​គាត់​កុំ​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​លេលា​យ៉ាង​នោះ​ឡើយ។
17. អ្នក​ទាំង​នោះ​ប្រៀប​បាន​នឹង​ប្រភព​ទឹក​ហួតហែង ឬ​ពពក​ដែល​ត្រូវ​ខ្យល់​ព្យុះ​ផាត់ គេ​នឹង​ត្រូវ​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ទី​ងងឹត​សូន្យសុង​ជា​មិន​ខាន។
18. គេ​ព្រោកប្រាជ្ញ​អំពី​រឿង​សម្បើម​អស្ចារ្យ តែ​គ្មាន​ខ្លឹមសារ​អ្វី​សោះ ហើយ​ប្រើ​តណ្ហា​លោភលន់​តាម​និស្ស័យ​លោកីយ៍ មក​ទាក់ទាញ​អស់​អ្នក​ដែល​ទើប​នឹង​រួច​ពី​ចំណោម​ពួក​វង្វេង។
19. ពួក​គេ​សន្យា​ថា​នឹង​ផ្ដល់​សេរីភាព​អោយ​អ្នក​ទាំង​នោះ តែ​ខ្លួន​ឯង​ផ្ទាល់​ជា​ខ្ញុំ​កញ្ជះ​នៃ​សេចក្ដី​អន្តរាយ​ ដ្បិត​ម្នាក់ៗ​ជា​ខ្ញុំ​កញ្ជះ​នៃ​អ្វីៗ​ដែល​មាន​អំណាច​លើ​ខ្លួន។
20. ប្រសិន​បើ​អ្នក​ណា​បាន​លះបង់​អំពើ​សៅហ្មង​នៃ​លោកីយ៍ ដោយ​បាន​ស្គាល់​ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដ* ជា​ព្រះអម្ចាស់ និង​ជា​ព្រះសង្គ្រោះ​យ៉ាង​ច្បាស់​ហើយ តែ​បែរ​ជា​បណ្ដោយ​អោយ​អំពើ​សៅហ្មង​នេះ មាន​អំណាច​រួបរឹត និង​ដឹក​នាំ​សា​ជា​ថ្មី ជីវិត​របស់​អ្នក​នោះ​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​អាក្រក់​ជាង​មុន​ទៅ​ទៀត។
21. គួរ​កុំ​អោយ​អ្នក​នោះ​ស្គាល់​មាគ៌ា​សុចរិត ជា​ជាង​អោយ​ស្គាល់ ហើយ​បែរ​ជា​ងាក​ចេញ​ពី​បទ​បញ្ជា​ដ៏វិសុទ្ធ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ទទួល។
22. ហេតុការណ៍​ដែល​កើត​មាន​ដល់​គេ​នេះ ស​អោយ​ឃើញ​ថា សេចក្ដី​ដែល​សុភាសិត​ចែង​ទុក​មក​នោះ​ពិត​ជា​ត្រឹម​ត្រូវ​មែន គឺ «ឆ្កែ​តែងតែ​វិល​ទៅ​រក​កំអួត​របស់​វា​វិញ ​ ជ្រូក​ដែល​ទើប​នឹង​លាង​ស្អាត​ក៏​តែងតែ​វិល​ទៅ​ននៀល​ភក់​វិញ​ដែរ»។