Βίβλος σε ένα χρόνο
Αύγουστος 20


Ἐσθήρ 3:1-15
1. Μετὰ τὰ πράγματα ταῦτα ἐμεγάλυνεν ὁ βασιλεὺς Ἀσσουήρης τὸν Ἀμάν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμμεδαθὰ τοῦ Ἀγαγίτου, καὶ ὕψωσεν αὐτὸν καὶ ἔθεσε τὸν θρόνον αὐτοῦ ὑπεράνω πάντων τῶν ἀρχόντων τῶν περὶ αὐτόν.
2. Καὶ πάντες οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως, οἱ ἐν τῇ βασιλικῇ πύλῃ, ἔκλινον καὶ προσεκύνουν τὸν Ἀμάν· διότι οὕτω προσέταξεν ὁ βασιλεὺς περὶ αὐτοῦ. Ὁ Μαροδοχαῖος ὅμως δὲν ἔκλινε καὶ δὲν προσεκύνει αὐτόν.
3. Καὶ εἶπον οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως, οἱ ἐν τῇ βασιλικῇ πύλῃ, πρὸς τὸν Μαροδοχαῖον, Διὰ τί σὺ παραβαίνεις τὴν προσταγήν τοῦ βασιλέως;
4. Ἀφοῦ δὲ καθ᾿ ἡμέραν ἔλεγον πρὸς αὐτόν, καὶ ἐκεῖνος δὲν ὑπήκουεν εἰς αὐτούς, ἀπήγγειλαν τοῦτο πρὸς τὸν Ἀμάν, διὰ νὰ ἴδωσιν ἄν οἱ λόγοι τοῦ Μαροδοχαίου ἦσαν στερεοί· διότι εἶχε φανερώσει πρὸς αὐτοὺς ὅτι ἦτο Ἰουδαῖος.
5. Καὶ ὅτε ὁ Ἀμὰν εἶδεν ὅτι ὁ Μαροδοχαῖος δὲν ἔκλινε καὶ δὲν προσεκύνει αὐτόν, ἐνεπλήσθη θυμοῦ ὁ Ἀμάν.
6. Καὶ ἐστοχάσθη ταπεινὸν νὰ βάλῃ χεῖρα ἐπὶ μόνον τὸν Μαροδοχαῖον· διότι εἶχον φανερώσει πρὸς αὐτὸν τὸν λαὸν τοῦ Μαροδοχαίου· ὅθεν ἐζήτει ὁ Ἀμὰν νὰ ἀφανίσῃ πάντας τοὺς Ἰουδαίους τοὺς ἐν παντὶ τῷ βασιλείῳ τοῦ Ἀσσουήρου, τὸν λαὸν τοῦ Μαροδοχαίου.
7. Καὶ ἐν τῷ πρώτῳ μηνί, οὗτος εἶναι ὁ μήν Νισάν, ἐν τῷ δωδεκάτῳ ἔτει τοῦ βασιλέως Ἀσσουήρου, ἔρριψαν φούρ, ἤγουν κλῆρον, ἐνώπιον τοῦ Ἀμάν, ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν καὶ ἀπὸ μηνὸς εἰς μῆνα, μέχρι τοῦ δωδεκάτου μηνός, οὗτος εἶναι ὁ μήν Ἀδάρ.
8. Καὶ εἶπεν ὁ Ἀμὰν πρὸς τὸν βασιλέα Ἀσσουήρην, Ὑπάρχει τις λαὸς διεσπαρμένος καὶ διακεχωρισμένος μεταξὺ τῶν λαῶν κατὰ πάσας τὰς ἐπαρχίας τοῦ βασιλείου σου· καὶ οἱ νόμοι αὐτῶν διάφοροι τῶν νόμων πάντων τῶν λαῶν, καὶ δὲν φυλάττουσι τοὺς νόμους τοῦ βασιλέως· ὅθεν δὲν ἁρμόζει εἰς τὸν βασιλέα νὰ ὑποφέρῃ αὐτούς·
9. ἐὰν ἦναι ἀρεστὸν εἰς τὸν βασιλέα, ἄς γραφῇ νὰ ἐξολοθρευθῶσι καὶ ἐγὼ θέλω μετρήσει δέκα χιλιάδας ταλάντων ἀργυρίου εἰς τὰς χεῖρας τῶν οἰκονόμων διὰ νὰ φέρωσιν εἰς τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ βασιλέως.
10. Καὶ ἐκβαλὼν ὁ βασιλεὺς τὸ δακτυλίδιον αὑτοῦ ἀπὸ τῆς χειρὸς αὑτοῦ, ἔδωκεν αὐτὸ εἰς τὸν Ἀμὰν τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμμεδαθὰ τοῦ Ἀγαγίτου, τὸν ἐχθρὸν τῶν Ἰουδαίων,
11. Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν Ἀμάν· τὸ ἀργύριον δίδεται εἰς σέ, καὶ ὁ λαός, διὰ νὰ κάμῃς εἰς αὐτὸν ὅπως σοὶ ἀρέσκει.
12. Καὶ προσεκλήθησαν οἱ γραμματεῖς τοῦ βασιλέως τὴν δεκάτην τρίτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός, καὶ ἐγράφη κατὰ πάντα ὅσα προσέταξεν ὁ Ἀμάν, πρὸς τοὺς σατράπας τοῦ βασιλέως καὶ πρὸς τοὺς διοικητὰς τοὺς κατὰ πᾶσαν ἐπαρχίαν καὶ πρὸς τοὺς ἄρχοντας ἑκάστου λαοῦ πάσης ἐπαρχίας κατὰ τὸ γράφειν αὐτῶν, καὶ πρὸς ἕκαστον λαὸν κατὰ τὴν γλῶσσαν αὐτῶν· ἐν ὀνόματι τοῦ βασιλέως Ἀσσουήρου ἐγράφη καὶ ἐσφραγίσθη μὲ τὸ δακτυλίδιον τοῦ βασιλέως.
13. Καὶ ἐστάλησαν γράμματα διὰ ταχυδρόμων εἰς πάσας τὰς ἐπαρχίας τοῦ βασιλέως, διὰ νὰ ἀφανίσωσι, νὰ φονεύσωσι καὶ νὰ ἐξολοθρεύσωσι πάντας τοὺς Ἰουδαίους, νέους καὶ γέροντας, νήπια καὶ γυναῖκας, ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ, τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ δωδεκάτου μηνός, οὗτος εἶναι ὁ μήν Ἀδάρ, καὶ νὰ διαρπάσωσι τὰ ὑπάρχοντα αὐτῶν.
14. Τὸ ἀντίγραφον τῆς ἐπιστολῆς, τὸ πρὸς διάδοσιν τοῦ προστάγματος κατὰ πᾶσαν ἐπαρχίαν, ἐδημοσιεύθη πρὸς πάντας τοὺς λαούς, διὰ νὰ ἦναι ἕτοιμοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ.
15. Οἱ ταχυδρόμοι ἐξῆλθον, σπεύδοντες διὰ τὴν προσταγήν τοῦ βασιλέως, καὶ ἡ διαταγή ἐξεδόθη ἐν Σούσοις τῇ βασιλευούσῃ. Ὁ δὲ βασιλεὺς καὶ ὁ Ἀμὰν ἐκάθησαν νὰ συμποσιάσωσιν· ἡ δὲ πόλις Σοῦσα ἦτο ἐν ἀμηχανίᾳ.

Ἐσθήρ 4:1-17
1. Καὶ μαθὼν Μαροδοχαῖος ἅπαν τὸ γινόμενον, διέσχισε τὰ ἱμάτια αὑτοῦ καὶ ἐνεδύθη σάκκον ἐν σποδῷ καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως καὶ ἐβόα μετὰ βοῆς μεγάλης καὶ πικρᾶς·
2. καὶ ἦλθεν ἕως ἔμπροσθεν τῆς βασιλικῆς πύλης· διότι οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλικήν πύλην ἐνδεδυμένος σάκκον.
3. Καὶ κατὰ πᾶσαν ἐπαρχίαν, ὅπου ἔφθασεν ἡ προσταγή τοῦ βασιλέως καὶ τὸ διάταγμα αὐτοῦ, ἦτο μέγα πένθος μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, καὶ νηστεία καὶ θρῆνος καὶ ὀλολυγμός· πολλοὶ ἐκοίτοντο μὲ σάκκον καὶ σποδόν.
4. Εἰσῆλθον δὲ αἱ θεράπαιναι τῆς Ἐσθήρ καὶ οἱ εὐνοῦχοι αὐτῆς, καὶ ἀπήγγειλαν τοῦτο πρὸς αὐτήν. Καὶ ἐταράχθη σφόδρα ἡ βασίλισσα· καὶ ἔπεμψεν ἱμάτια διὰ νὰ ἐνδύσωσι τὸν Μαροδοχαῖον καὶ νὰ ἐκβάλωσι τὸν σάκκον αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ· καὶ δὲν ἐδέχθη.
5. Τότε ἐκάλεσεν ἡ Ἐσθήρ τὸν Ἀθάχ, ἐκ τῶν εὐνούχων τοῦ βασιλέως, τὸν ὁποῖον εἶχε διορίσει εἰς τὴν ὑπηρεσίαν αὐτῆς, καὶ προσέταξεν εἰς αὐτὸν περὶ τοῦ Μαροδοχαίου, διὰ νὰ μάθῃ τί τοῦτο, καὶ διὰ τί τοῦτο.
6. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ Ἀθὰχ πρὸς τὸν Μαροδοχαῖον εἰς τὴν πλατεῖαν τῆς πόλεως, τὴν ἀπέναντι τῆς βασιλικῆς πύλης.
7. Καὶ ἐφανέρωσε πρὸς αὐτὸν ὁ Μαροδοχαῖος ἅπαν τὸ γεγονὸς εἰς αὐτόν, καὶ τὸ ποσὸν τοῦ ἀργυρίου τὸ ὁποῖον ὁ Ἀμὰν ὑπεσχέθη νὰ μετρήσῃ εἰς τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ βασιλέως διὰ τοὺς Ἰουδαίους· διὰ νὰ ἀπολέσῃ αὐτούς.
8. Καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν τὸ ἀντίγραφον τοῦ γράμματος τῆς διαταγῆς, τῆς ἐκδοθείσης ἐν Σούσοις διὰ νὰ ἀφανίσωσιν αὐτούς, διὰ νὰ δείξῃ αὐτὸ εἰς τὴν Ἐσθήρ, καὶ νὰ ἀπαγγείλῃ πρὸς αὐτήν καὶ νὰ παραγγείλῃ εἰς αὐτήν νὰ εἰσέλθῃ πρὸς τὸν βασιλέα, νὰ παρακαλέσῃ αὐτὸν καὶ νὰ κάμῃ αἴτησιν πρὸς αὐτὸν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ αὑτῆς.
9. Καὶ ἦλθεν ὁ Ἀθὰχ καὶ ἀπήγγειλε πρὸς τὴν Ἐσθήρ τοὺς λόγους τοῦ Μαροδοχαίου.
10. Ἡ δὲ Ἐσθήρ ἐλάλησε πρὸς τὸν Ἀθὰχ καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν προσταγήν πρὸς τὸν Μαροδοχαῖον,
11. Πάντες οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως, καὶ ὁ λαὸς τῶν ἐπαρχιῶν τοῦ βασιλέως, ἐξεύρουσιν, ὅτι ὅστις, ἀνήρ ἤ γυνή, εἰσέλθῃ πρὸς τὸν βασιλέα εἰς τὴν ἐνδοτέραν αὐλήν ἄκλητος, εἷς νόμος αὐτοῦ εἶναι νὰ θανατόνηται, ἐκτὸς ἐκείνου πρὸς τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς ἐκτείνει τὸ χρυσοῦν σκῆπτρον διὰ νὰ ζήσῃ· ἀλλ᾿ ἐγὼ δὲν προσεκλήθην νὰ εἰσέλθω πρὸς τὸν βασιλέα ἤδη τριάκοντα ἡμέρας.
12. Καὶ ἀπήγγειλαν πρὸς τὸν Μαροδοχαῖον τοὺς λόγους τῆς Ἐσθήρ.
13. Τότε ὁ Μαροδοχαῖος παρήγγειλε ν᾿ ἀποκριθῶσι πρὸς τὴν Ἐσθήρ, Μή στοχάζεσαι ἐν σεαυτῇ ὅτι σὺ ἐκ πάντων τῶν Ἰουδαίων θέλεις σωθῆ ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ βασιλέως·
14. διότι ἐὰν σιωπήσῃς διόλου ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ, θέλει ἐλθεῖ ἄλλοθεν ἀναψυχή καὶ σωτηρία εἰς τοὺς Ἰουδαίους, σὺ δὲ καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρὸς σου θέλετε ἀπολεσθῆ· καὶ τίς ἐξεύρει ἐὰν σὺ ἦλθες εἰς τὴν βασιλείαν διὰ τοιοῦτον καιρὸν ὁποῖος οὗτος;
15. Τότε προσέταξεν ἡ Ἐσθήρ νὰ ἀποκριθῶσι πρὸς τὸν Μαροδοχαῖον·
16. Ὕπαγε, σύναξον πάντας τοὺς Ἰουδαίους τοὺς εὑρισκομένους ἐν Σούσοις, καὶ νηστεύσατε ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ μή φάγητε καὶ μή πίητε τρεῖς ἡμέρας, νύκτα καὶ ἡμέραν· καὶ ἐγὼ καὶ αἱ θεράπαιναί μου θέλομεν νηστεύσει ὁμοίως· καὶ οὕτω θέλω εἰσέλθει πρὸς τὸν βασιλέα, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι κατὰ τὸν νόμον· καὶ ἄν ἀπολεσθῶ, ἄς ἀπολεσθῶ.
17. Καὶ ἀπελθὼν ὁ Μαροδοχαῖος ἔκαμε κατὰ πάντα ὅσα προσέταξεν εἰς αὐτὸν ἡ Ἐσθήρ.

Ψαλμοί 89:46-52
46. Ἕως πότε, Κύριε; θέλεις κρύπτεσθαι διαπαντός; θέλει καίεσθαι ὡς πῦρ ἡ ὀργή σου;
47. Μνήσθητι πόσον βραχὺς εἶναι ὁ καιρὸς μου, ἐν τίνι ματαιότητι ἐποίησας πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.
48. Τίς ἄνθρωπος θέλει ζήσει καὶ δὲν θέλει ἰδεῖ θάνατον; τίς θέλει λυτρώσει τὴν ψυχήν αὑτοῦ ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ δου; Διάψαλμα.
49. Ποῦ εἶναι τὰ ἐλέη σου τὰ ἀρχαῖα, Κύριε, τὰ ὁποῖα ὥμοσας πρὸς τὸν Δαβὶδ ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου;
50. Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ ὀνειδισμοῦ τῶν δούλων σου, τὸν ὁποῖον φέρω ἐν τῷ κόλπῳ μου ὑπὸ τοσούτων πολυαρίθμων λαῶν·
51. μὲ τὸν ὁποῖον νείδισαν οἱ ἐχθροὶ σου, Κύριε· μὲ τὸν ὁποῖον νείδισαν τὰ ἴχνη τοῦ χριστοῦ σου.
52. Εὐλογητὸς Κύριος εἰς τὸν αἰῶνα. Ἀμήν, καὶ ἀμήν.

Παροιμίαι 22:7-8
7. Ὁ πλούσιος ἐξουσιάζει τοὺς πτωχούς· καὶ ὁ δανειζόμενος εἶναι δοῦλος τοῦ δανείζοντος.
8. Ὁ σπείρων ἀνομίαν θέλει θερίσει συμφοράς· καὶ ἡ ῥάβδος τῆς ὕβρεως αὐτοῦ θέλει ἐκλείψει.

Ρωμαίους 3:1-31
1. Τίς λοιπὸν ἡ ὑπεροχή τοῦ Ἰουδαίου, ἤ τίς ἡ φέλεια τῆς περιτομῆς;
2. Πολλή κατὰ πάντα τρόπον. Πρῶτον μὲν διότι εἰς τοὺς Ἰουδαίους ἐνεπιστεύθησαν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ.
3. Ἐπειδή ἄν τινες δὲν ἐπίστευσαν, τί ἐκ τούτου; μήπως ἡ ἀπιστία αὐτῶν θέλει καταργήσει τὴν πίστιν τοῦ Θεοῦ;
4. Μή γένοιτο. Ἀλλ᾿ ἔστω ὁ Θεὸς ἀληθής, πᾶς δὲ ἄνθρωπος ψεύστης, καθὼς εἶναι γεγραμμένον· Διὰ νὰ δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νὰ νικήσῃς, ὅταν κρίνησαι.
5. Ἐὰν δὲ ἡ ἀδικία ἡμῶν δεικνύῃ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, τί θέλομεν εἰπεῖ; μήπως εἶναι ἄδικος ὁ Θεὸς ὁ ἐπιφέρων τὴν ὀργήν; ὡς ἄνθρωπος λαλῶ.
6. Μή γένοιτο· ἐπειδή πῶς θέλει κρίνει ὁ Θεὸς τὸν κόσμον;
7. Διότι ἐὰν ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ἐπερίσσευσε πρὸς δόξαν αὐτοῦ διὰ τοῦ ἐμοῦ ψεύσματος, διὰ τί πλέον ἐγὼ κρίνομαι ὡς ἁμαρτωλός,
8. καὶ καθὼς βλασφημούμεθα καὶ καθὼς κηρύττουσί τινες, ὅτι ἡμεῖς λέγομεν, Διὰ τί νὰ μή πράττωμεν τὰ κακά, διὰ νὰ ἔλθωσι τὰ ἀγαθά; τῶν ὁποίων ἡ κατάκρισις εἶναι δικαία.
9. Τί λοιπόν; ὑπερέχομεν τῶν ἐθνικῶν; Οὐχὶ βεβαίως· διότι προεξηλέγξαμεν Ἰουδαίους τε καὶ Ἕλληνας, ὅτι εἶναι πάντες ὑπὸ ἁμαρτίαν,
10. καθὼς εἶναι γεγραμμένον Ὅτι δὲν ὑπάρχει δίκαιος οὐδὲ εἷς,
11. δὲν ὑπάρχει τις ἔχων σύνεσιν· δὲν ὑπάρχει τις ἐκζητῶν τὸν Θεόν.
12. Πάντες ἐξέκλιναν, ὁμοῦ ἐξηχρειώθησαν· δὲν ὑπάρχει ὁ πράττων ἀγαθόν, δὲν ὑπάρχει οὐδὲ εἷς.
13. Τάφος ἀνεῴγμένος εἶναι ὁ λάρυγξ αὐτῶν, μὲ τὰς γλώσσας αὑτῶν ἐλάλουν δόλια· φαρμάκιον ἀσπίδων εἶναι ὑπὸ τὰ χείλη αὐτῶν·
14. τῶν ὁποίων τὸ στόμα γέμει κατάρας καὶ πικρίας·
15. οἱ πόδες αὐτῶν εἶναι ταχεῖς εἰς τὸ νὰ χύσωσιν αἷμα·
16. ἐρήμωσις καὶ ταλαιπωρία ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν,
17. Καὶ ὁδὸν εἰρήνης δὲν ἐγνώρισαν.
18. Δὲν εἶναι φόβος Θεοῦ ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν.
19. Ἐξεύρομεν δὲ ὅτι ὅσα λέγει ὁ νόμος λαλεῖ πρὸς τοὺς ὑπὸ τὸν νόμον, διὰ νὰ ἐμφραχθῇ πᾶν στόμα καὶ νὰ γείνῃ πᾶς ὁ κόσμος ὑπόδικος εἰς τὸν Θεόν,
20. διότι ἐξ ἔργων νόμου δὲν θέλει δικαιωθῆ οὐδεμία σὰρξ ἐνώπιον αὐτοῦ· ἐπειδή διὰ τοῦ νόμου γίνεται ἡ γνώρισις τῆς ἁμαρτίας.
21. Τώρα δὲ χωρὶς νόμου ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ ἐφανερώθη, μαρτυρουμένη ὑπὸ τοῦ νόμου καὶ τῶν προφητῶν,
22. δικαιοσύνη δὲ τοῦ Θεοῦ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς πάντας καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς πιστεύοντας· διότι δὲν ὑπάρχει διαφορά·
23. ἐπειδή πάντες ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ,
24. δικαιοῦνται δὲ δωρεὰν μὲ τὴν χάριν αὐτοῦ διὰ τῆς ἀπολυτρώσεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,
25. τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς προέθετο μέσον ἐξιλεώσεως διὰ τῆς πίστεως ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ, πρὸς φανέρωσιν τῆς δικαιοσύνης αὑτοῦ διὰ τὴν ἄφεσιν τῶν προγενομένων ἁμαρτημάτων διὰ τῆς μακροθυμίας τοῦ Θεοῦ,
26. πρὸς φανέρωσιν τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ ἐν τῷ παρόντι καιρῷ, διὰ νὰ ἦναι αὐτὸς δίκαιος καὶ νὰ δικαιόνῃ τὸν πιστεύοντα εἰς τὸν Ἰησοῦν.
27. Ποῦ λοιπὸν ἡ καύχησις; Ἐκλείσθη ἔξω. Διὰ ποίου νόμου; τῶν ἔργων; Οὐχί, ἀλλὰ διὰ τοῦ νόμου τῆς πίστεως.
28. Συμπεραίνομεν λοιπὸν ὅτι ὁ ἄνθρωπος δικαιοῦται διὰ τῆς πίστεως χωρὶς τῶν ἔργων τοῦ νόμου.
29. Ἤ τῶν Ἰουδαίων μόνον εἶναι ὁ Θεός; Οὐχὶ δὲ καὶ τῶν ἐθνῶν; Ναί, καὶ τῶν ἐθνῶν,
30. ἐπειδή εἷς εἶναι ὁ Θεὸς ὅστις θέλει δικαιώσει τὴν περιτομήν ἐκ πίστεως καὶ τὴν ἀκροβυστίαν διὰ τῆς πίστεως.
31. Νόμον λοιπὸν καταργοῦμεν διὰ τῆς πίστεως; μή γένοιτο, ἀλλὰ νόμον συνιστῶμεν.